~Η ηρεμία μετά το χάος μοιάζει ύποπτη αλλά δεν είναι.
Κάποια στιγμή στη ζωή μου κατάλαβα κάτι άβολο,είχα μάθει να νιώθω ζωντανή μόνο όταν κάτι πήγαινε στραβά, όταν έλυνα προβλήματα, όταν ήμουν σε μάχη.
Ένταση, προβλήματα, άγχος, σωματικά συμπτώματα εκεί ήμουν στο στοιχείο μου. Σαν να περπατάς σε αναμμένα κάρβουνα και να λες «οκ, εδώ ανήκω».
Είχα εθιστεί, είχα βρει το ρόλο μου. Όχι επειδή είναι ωραίο. Αλλά επειδή είναι γνώριμο.
Και μετά παραιτήθηκα από το ρόλο του διασώστη για να σώσω εμένα. Έτσι ξεκίνησε κάτι άλλο.
Ρουτίνα.
Ησυχία.
Σταθερότητα.
Και κάπου εκεί γεννήθηκε η πιο παράλογη σκέψη, «Μήπως κάνω κάτι λάθος;».
Δεν θα στο πουν συχνά αυτό, αλλά η υγεία δεν έχει φασαρία.
Δεν έχει την έξαψη της καταστροφής.
Δεν έχει την ντόπα της αδρεναλίνης.
Δεν έχει το αίσθημα της εξάρτησης.
Έχει κάτι πολύ πιο "περίεργο" όμως,ενα ήσυχο πρωινό, έναν καφέ που δεν σε διαλύει, ένα σώμα που δεν φωνάζει.
Και αν έχεις μάθει αλλιώς, αυτό μοιάζει σχεδόν… ύποπτο.
Η θεραπεία λοιπόν κόντρα σε ο,τι πιστεύεις, δεν σε κάνει «χαρούμενο», δεν σε ντοπαρει.
Σε φέρνει πίσω σε ισορροπία και κάθε μέρα προσθέτει κάτι.
Ένα χιλιοστό. Μερικές φορές μισό.
Αλλά προσθέτει.
Και κάπου εκεί ξεκίνησε κάτι που δεν περίμενα. Αρχισα να παραιτούμαι.
Όχι από τη ζωή, αλλά από ό,τι με έφερε εδώ.
Από κακές συνήθειες, ανθρώπους που με άδειαζαν,
εκδοχές του εαυτού μου που με κράτησαν κάποτε, αλλά πλέον με μικραίνουν.
Και να σου πω την αλήθεια;
Κανείς δεν σε προετοιμάζει για αυτό.
Γιατί κάθε «παραίτηση» κουβαλάει και ένα μικρό πένθος.
Ναι, πενθείς, τον εαυτό που ήσουν, τον τρόπο που λειτουργούσες, ακόμα και τις άμυνες που σε έσωσαν κάποτε.
Και βρίσκεσαι σε ένα περίεργο ενδιάμεσο σημείο, δεν είσαι πια αυτός που ήσουν, αλλά δεν έχεις γίνει ακόμα αυτός που πας να γίνεις.
Εκεί δεν ξέρεις ούτε πώς πίνεις τον καφέ σου. Κυριολεκτικά.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η καθημερινότητα,που δεν είναι inspirational,δεν είναι cinematic.
Είναι απλά… ανθρώπινη.
Κάποια στιγμή φοβήθηκα.
Είπα, «Μήπως αυτή η ησυχία είναι επιστροφή στην κατάθλιψη;».
Αλλά η αλήθεια είναι αλλού,δεν νιώθω κενό,δεν νιώθω θλίψη.
Το σώμα μου δεν ουρλιάζει, το αντίθετο, ακόμα και σε μια κακή μέρα,το πρωί χαμογελάω και το βράδυ νιώθω ικανοποίηση για το πόσο μακριά έχω φτάσει στη θεραπεία που επέλεξα.
Γιατί η θεραπεία είναι επιλογή μέσα από την οποία μαθαίνεις ξανά την υπομονή και την ταπείνωση.
Και αυτό όσο απλό κι αν ακούγεται είναι τεράστιο.
Έχω «καθίσει στον πάγκο» λοιπόν εδώ και καιρό και για πρώτη φορά, δεν με ενοχλεί. Αντίθετα τον αγαπώ τον πάγκο μου, μαθαίνω από αυτόν.
Γιατί κατάλαβα κάτι βασικό, ότι δεν είναι κάθε φάση της ζωής για επίθεση.
Κάποιες είναι για αποκατάσταση και κανένα παιχνίδι δεν τελειώνει μέχρι να το αποφασίσω εγώ.
Όπως και σε έναν αγώνα μπάσκετ, έτσι και στη ζωή.
Είμαι ικανοποιημένη με ότι χτίζω γιατί θέλει αντοχή και συνέπεια.
Και ναι έχω και από τα δύο.
Και ναι, οι άνθρωποι όσο κοντινοί και αν είναι, δεν το καταλαβαίνουν και δεν χρειάζεται.
Και ναι αυτό είναι σκληρό.
Και ναι θα δεχτείς συμπεριφορές που όλοι θα προβάλλουν πάνω στο δικό σου εγχείρημα τις δικές τους ανησυχίες.
Και θα πεις πολλά αντίο.
Και αυτό είναι οκ.
Γιατί αυτή η διαδρομή δεν είναι για να εξηγηθεί.
Είναι για να βιωθεί.
Και κυρίως δεν είναι για να την εγκρίνει κανείς άλλος.
Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσεις από όλο αυτό, είναι το εξής, δεν είσαι «αδιάφορος» όταν βάζεις όρια. Δεν είσαι «παραιτημένος» όταν επιλέγεις την ηρεμία.
Είσαι απλά κάποιος που κουράστηκε να επιβιώνει
και ξεκίνησε να μαθαίνει να ζει με τον τρόπο που, σιγά σιγά, αντιλαμβάνεται ότι επιθυμεί και έχεις δικαίωμα να αλλάξεις όσες φορές θες.
Τις ευθύνες και τις συνέπειες έτσι και αλλιώς θα τις δεχτείς και πάλι,μόνο εσύ.
Η πρόοδος λοιπόν και θέλω να το εμπεδώσεις, δεν κάνει θόρυβο, δεν έρχεται γρήγορα ούτε με πυροτεχνήματα, θέλει αντοχή.
Αν προσέξεις… αλλάζει τα πάντα γιατί πάνω από όλα αλλάζει εσένα.
Take it easy on yourself.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου