~Σας αρέσει να σας θέλουν; Σχεδόν κανένας δεν το παραδέχεται.
Υπάρχει μια στιγμή, ξέρεις πολύ καλά ποια λέω, που κάποιος σου δείχνει ξεκάθαρα ότι σε θέλει.
Όχι απλά ενδιαφέρεται. Σε διεκδικεί. Σε ψάχνει. Σε επιλέγει, ξανά και ξανά.
Και κάπου εκεί, αντί να πεις «Τέλεια», λες μέσα σου «Ναι,αυτό είναι.Το πέτυχα.»
Γιατί όμως, δεν μας αρκεί απλώς το ενδιαφέρον; Γιατί θέλουμε το κάτι παραπάνω, αυτή τη μικρή ένταση, αυτή τη σχεδόν κινηματογραφική επιμονή; Που ανά φάσεις είναι οριακά εμμονή.
Εγώ και οι απορίες μου, λοιπόν,ας πάει και το παλιάμπελο.
Είναι θέμα βιολογίας αρχικά από ότι διάβασα, καθότι ναι είμαστε και λίγο ζώα.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, ο εγκέφαλος αγαπάει την επιβεβαίωση. Ή τουλάχιστον έτσι διάβασα και έτσι ερμήνευσα.
Όταν κάποιος μας διεκδικεί, κάτι μέσα μας ανάβει. Κυριολεκτικά. Ντοπαμίνη.
Ευχαρίστηση. Αίσθηση επιλογής. Και βεβαίως βεβαίως εξάρτηση από το "ευχάριστο" αυτό αίσθημα σωματικής ανάτασης που λανθασμένα νομίζουμε ότι είναι έρωτας.
Είναι σαν να σου λέει το σύστημα,«Σε διάλεξαν. Άρα είσαι σημαντικός.» και αυτό, εξελικτικά, δεν είναι και μικρό πράγμα.
Είναι βέβαια και θέμα εγωισμού,όχι απαραίτητα με την κακή έννοια.(Εκτός και καταστρέφεσαι)
Το να σε θέλουν είναι ωραίο(εγώ πάντα ένιωθα αμήχανα).
Το να σε διεκδικούν είναι μιας μορφής, επιβεβαίωση.
Λειτουργεί σαν καθρέφτης,αν κάποιος επενδύει σε σένα, τότε μάλλον αξίζεις και κάπου εδώ δεν μιλάμε για ναρκισσισμό αλλά μιλάμε για μια βασική ανθρώπινη ανάγκη, να νιώθουμε ότι μετράμε.
Μήπως είναι και λίγο παιδική αυτή η ιστορία;
Χμ, εδώ τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα.
Σύμφωνα με τη Θεωρία Προσκόλλησης, ο τρόπος που μάθαμε την αγάπη από μικροί παίζει τεράστιο ρόλο στη συνολική μας αντιληπτική ικανότητα και κυρίως φυσικά στο τι ερμηνεύουμε ως αγάπη στην ενήλικη ζωή μας.
Αν η αγάπη που πήραμε ήταν ασταθής, υπό όρους ή κάτι που έπρεπε να «κερδίσουμε» τότε μεγαλώνοντας, η διεκδίκηση γίνεται απόδειξη ότι «τώρα με θέλουν στ’ αλήθεια».
Και το πιο ύπουλο σε αυτό το σημείο; Δεν το καταλαβαίνουμε καν, το νιώθουμε απλά «σωστό».
Η ποπ κουλτούρα δεν βοηθάει αντίθετα το κάνει όλο χειρότερο.
Ταινίες, σειρές, τραγούδια και αυτά τα άτιμα παιδικά παραμύθια που μας συνοδεύουν για χρόνια, μας έμαθαν ότι αν δεν σε κυνηγήσει, δεν σε θέλει. Αν δεν υπάρχει ένταση, δεν είναι έρωτας.Αν είναι εύκολο, μάλλον δεν αξίζει.
(Καταραμένοι Πυξ Λαξ, "ότι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο")
Και κάπως έτσι, η ηρεμία αρχίζει να μοιάζει με βαρετή ευκολία και η δυσκολία ξαφνικά, ελκυστική.
Just to make it clear, η μικρή δόση «παιχνιδιού» είναι ok, δεν χαλάει κανέναν, δεν τραυματίζει κανέναν, δεν εμπαιζει κανέναν.
Η διεκδίκηση έχει και κάτι άλλο βέβαια, την ένταση.
Λίγη απόσταση,λίγη αβεβαιότητα,λίγη προσπάθεια.
Όλα αυτά είναι καύσιμο για την επιθυμία.
Έτσι φυσικά κινείται και η στρατ πωλήσεων και το μάρκετινγκ.
Ο εγκέφαλος λατρεύει αυτό που δεν είναι 100% δεδομένο. Όχι γιατί είναι υγιές, αλλά γιατί είναι διεγερτικό.
Κάπου εδώ έρχεται η αλήθεια που δεν είναι τόσο sexy, δεν είναι κακό να θέλεις να σε διεκδικούν, κακό γίνεται όταν το χρειάζεσαι για να πιστέψεις ότι αξίζεις, δεν εμπιστεύεσαι το «ήρεμο ενδιαφέρον» ή μπερδεύεις την ένταση με την αγάπη
Γιατί τότε δεν ψάχνεις σχέση,αλλά ψάχνεις επιβεβαίωση.
Και εδώ μπαίνει μια αγαπημένη μου φράση, που ανά περίπτωση, πονάει πολυ• "Σε φταίει κανείς αν δεν σε αγάπησε ο μπαμπάς σου ή η μαμά σου."
Οπότε τι κάνουμε με αυτό;
Δεν υπάρχει μία απάντηση αλλά ίσως υπάρχει μια ακόμα καλύτερη ερώτηση, "Θέλω να με διεκδικούν γιατί μου αρέσει ή γιατί αλλιώς δεν το πιστεύω;"
Η διαφορά είναι τεράστια ανάμεσα στα δύο...
Και κάπως έτσι, εγώ και οι απορίες μου καταλήγουμε στο εξής,
Ναι, θέλουμε να μας θέλουν.
Ναι, θέλουμε να μας διεκδικούν.
Αλλά ίσως το πιο δυνατό σημείο είναι όταν μπορείς να αναγνωρίσεις,ποιο κομμάτι σου το ζητάει, και πάνω από όλα,γιατί.
Και αυτό το γιατί είναι άλλη μια μεγάλη και πολύ προσωπική για τον καθένα,ιστορία.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου