civil.A

The English version of the article follows below.  ~Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στους φθινοπωρινούς γάμους μιας και αισθάνομαι ότι όλα λίγο μαλακώνουν. Επιτέλους, σταματάμε να πολεμάμε την εποχή και αρχίζουμε να συνεργαζόμαστε μαζί της μιας και ο Σεπτέμβρης μας δείχνει το δρόμο προς έναν γλυκύ συμβιβασμό. Το φθινόπωρο έχει τη δική του χρωματική παλέτα, το χρώμα της σκουριάς, κεραμιδί, βαθύ πράσινο, ώχρα, καφέ, μπορντό, δαμασκηνί, σπασμένα λευκά, όλα εκείνα τα χρώματα που μοιάζουν σαν να έχουν περάσει από φίλτρο χαμηλού ήλιου.  Δεν χρειάζεται, βέβαια, να τα πάρουμε όλα αγκαλιά και να τα στριμώξουμε πάνω σε ένα τραπέζι. Η κεντρική ιδέα είναι κατά κύριο λόγο, να ακούμε και να παρατηρούμε το περιβάλλον. Όταν η φύση αλλάζει χρώμα, αλλάζει και η ποιότητα του φωτός, νομίζω όλοι το παρατηρούμε αυτό. Ο ήλιος κάπως μαλακώνει, η θερμοκρασία πέφτει, το βράδυ αποκτά μιαν άλλη υφή και η βροχή παραμένει καλοδεχούμενη χωρίς να καταστρέφει ένα γάμο, αντίθετα προσφέρει στην δημιουργία ατμόσφαιρας....

An English version of the article follows below. ~ Είναι η τελευταία μέρα του Αυγούστου, έχεις πάει διακοπές, όλα κυλούν υπέροχα και ξαφνικά μαθαίνεις ότι το Met ακύρωσε την έκθεση του John Galliano. Τι έχει συμβεί; Κάπως έτσι, μέσα σε μια μέρα, από την παραλία και το τέλος του καλοκαιριού βρίσκεσαι πάλι μέσα σε σκέψεις για τη μόδα, την ιστορία της, την κοινωνία, τις αντιφάσεις της και όλα εκείνα τα δύσκολα ερωτήματα που η μόδα συχνά προσπαθεί να κρύψει κάτω από ένα εντυπωσιακά παχύ ύφασμα. Η έκθεση λεγόταν "John Galliano: Horizons" και επρόκειτο να ανοίξει την άνοιξη του 2027 στο Costume Institute του Metropolitan Museum of Art, αποτελώντας και το επίκεντρο του Met Gala της ίδιας χρονιάς. Θα ήταν η πρώτη μεγάλη έκθεση αφιερωμένη συνολικά στην τεσσάρων δεκαετιών πορεία του Galliano και μόλις η τρίτη μεγάλη ατομική έκθεση του Costume Institute για εν ζωή σχεδιαστή, μετά τον Yves Saint Laurent και τη Rei Kawakubo. Η ανακοίνωση είχε γίνει, όχι πολύ πριν, στις 31 Ιουλίου και έναν...

 ~Το σώμα υπό, "άνωθεν", εντολή.  An English version of the article follows below.  Εισαγωγή   Πριν ακόμα το ένδυμα, το ρούχο κοινώς, γίνει μόδα, ήταν ένα μήνυμα. Πριν γίνει τρόπος έκφρασης προσωπικότητας, ήταν τρόπος να δηλώσεις σε ποιον κόσμο ανήκεις. Πριν αποκτήσει τη σημερινή του σχέση με την αισθητική, την επιθυμία, την ατομικότητα ή τη συλλογικότητα, το ρούχο ήταν ένα κοινωνικό σύστημα αναγνώρισης του ατομικού σώματος.   Για ένα πολύ μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας μας, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς αυτού του συστήματος υπήρξε η θρησκεία.  Υπαγόρευε η θρησκεία πάνω  στο σώμα.  Βλέπετε, δεν ήταν ποτέ απλά ένα σώμα.  Ήταν ένα σώμα μέσα σε ένα σύνολο, μέσα σε μια κοσμοθεωρία.  Τι επιτρέπεται να φαίνεται; Τι πρέπει να καλύπτεται; Ποιος μπορεί να δείξει τα μαλλιά του, ποιος μπορεί να εμφανιστεί δημόσια με γυμνά χέρια ή πόδια, ποιος επιτρέπεται να φορά συγκεκριμένα χρώματα, υφάσματα, κοσμήματα.   Πότε ...

~Το γυναικείο σώμα δεν χρειάζεται καμία αιτιολογία η επεξήγηση, επειδή είναι ορατό, επειδή απλά υπάρχει. Μέσα στους αιώνες το γυναικείο σώμα υπήρξε -και υπάρχει ακόμη και σήμερα, ας μην γελιόμαστε -πεδίο απόψεων, συμβολισμών και μεγάλων μαχών. Ένα πεδίο έκφρασης άλλων,πολύ συχνά, πέρα από τις ίδιες τις γυναίκες. Άντρες, κοινωνίες, θρησκείες, θεσμοί, πολιτικές εξουσίες και ολόκληροι πολιτισμοί αποφάσισαν τι επιτρέπεται να φαίνεται, τι πρέπει να καλύπτεται, τι θεωρείται όμορφο, τι είναι σεμνό, τι είναι επιθυμητό και, κυρίως, ποιος έχει το δικαίωμα να μιλά γι' αυτό. Μάντεψε φιλτατε και φιλτατη... Μέχρι σήμερα οι ίδιες οι γυναίκες δεν μπορούσαν να μιλήσουν για το σώμα τους χωρίς να κριθούν ποικιλοτρόπως. Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα όμως που συμβαίνουν στη σύγχρονη εποχή μας, οι γυναίκες αρχίζουν, αργά αλλά σταθερά, να κατακτούν την αποκλειστικότητα της δικής τους αποκλειστικής ερμηνείας για το σώμα τους και τις ανάγκες του. Φέρουν οι ίδιες -και μόνο οι ίδιες -ά...

An English version of the article follows below. ~ Συχνά δέχομαι κάποιες προτροπές ώστε να γράψω για κάτι συγκεκριμένο. Κατά παραγγελία,δηλαδή κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της "προσταγης". Βέβαια κάθε φορά ελλοχεύει ο κίνδυνος το άτομο που ζήτησε ένα συγκεκριμένο θέμα να μείνει δυσαρεστημένο από όσα διατυπώνω. Θα πάρω ένα ακόμη ρίσκο να γίνω αντιπαθής και θα ξεκινήσω αυτό το επικίνδυνο από πολλές απόψεις, καθαρά βιωματικό άρθρο μιας και δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Η ελευθερία να μην εξηγείς τους άλλους, λοιπόν... Θα ξεκινήσω, ανορθόδοξα, κατευθείαν με συμπέρασμα. Η πραγματική ωριμότητα ίσως δεν είναι να γίνεσαι όλο και καλύτερος στο να διαβάζεις τους άλλους, αλλά να αποδέχεσαι ότι δεν χρειάζεται να τους διαβάσεις μέχρι τέλους για να αποφασίσεις τι χωράει στη δική σου ζωή. Να μην παρεξηγηθώ,η παρατηρητικότητα είναι, αδιαμφισβήτητα, δύναμη. Η βεβαιότητα όμως που μπορεί να γεννήσει είναι η μεγάλη παγίδα της. Η ελευθερία να μην ερμηνεύεις τους άλλους. Πάμε ξανά... Έχουμε μ...

An English version of the article follows below. ~Αυτός ο συγκλονιστικός τρόμος μπροστά στη λευκή σελίδα. Αυτή η έξαψη και η ανάγκη να αποδώσεις κάτι τέλειο πάνω της, γιατί, αν δεν είναι τέλειο, αν δεν είναι αρκετά καλό ώστε να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των άλλων -εκείνων που έχουν χτίσει, χωρίς ίσως να το καταλάβουν, και τις δικές σου προσδοκίες από τον εαυτό σου- τότε μοιάζει σαν να χάλασες κάτι που δεν είχες το δικαίωμα να χαλάσεις. Σαν να χαράμισες χρόνο και σελίδα, σαν να μην προσπάθησες αρκετά, σαν να μην υπάρχει άλλη άσπρη σελίδα, σαν να τελείωσε ο χρόνος και αυτή ήταν η μοναδική σου ευκαιρία να αποδείξεις κάτι. Και υπάρχει πάντα αυτό το "κάτι" που πρέπει να πετύχεις μέσα από τη δημιουργία. Δεν είναι αρκετό το ότι σε εκφράζει, δεν είναι αρκετό το ότι σου αρέσει, δεν είναι αρκετό ακόμη και το ότι, με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό, σε θεραπεύει. Πρέπει να σημαίνει κάτι περισσότερο. Πρέπει να είναι σημαντικό, πρέπει να είναι συγκλονιστικό, πρέπει να έχει έναν λόγο ύπαρξης πο...