civil.A

 ~Ο Fausto Puglisi δεν φοβάται την υπερβολή. An English version of the article follows below. Και αυτό, στην εποχή του quiet luxury, είναι σχεδόν μια μορφή ανυπακοής. Ενώ η μόδα πέρασε τα τελευταία χρόνια εξασκώντας την τέχνη του να μη φαίνεται , ουδέτερα χρώματα, ακριβές σιωπές, διακριτικά λογότυπα και μια ολόκληρη βιομηχανία που προσπαθεί να μας πείσει ότι το πραγματικό status δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ,ο Puglisi επιμένει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Να φαίνεται. Πολύ. Ο μαξιμαλισμός του δεν είναι απλώς πολλά χρώματα, πολλά υλικά, πολλή λάμψη, πολύ σώμα. Είναι μια συγκεκριμένη αντίληψη για την παρουσία. Η γυναίκα του Puglisi δεν μπαίνει στο ρούχο για να εξαφανιστεί μέσα σε αυτό. Μπαίνει για να υπάρξει περισσότερο. Να κινηθεί, να καταλάβει χώρο, να τραβήξει το βλέμμα, να απολαύσει την εικόνα της χωρίς να ζητήσει συγγνώμη γι' αυτήν. Υπάρχει κάτι θεατρικό στη δουλειά του, όχι όμως με την έννοια του κοστουμιού. Περισσότερο με την έννοια της εισόδου στη σκηνή. Το ντύσιμο είναι η σ...

~Το σώμα μας, μέρος ενός συνόλου. An English version of the article follows below. Κάποτε ντυνόμασταν και μετά βγαίναμε στον κόσμο. Σήμερα, όλο και συχνότερα, ντυνόμαστε έχοντας ήδη στο μυαλό μας πώς θα φαινόμαστε μέσα σε αυτόν. Δηλαδή διαμορφώνουμε τον εαυτό μας, υπό το πρίσμα του βλέμματος των άλλων. Η διαφορά πιθανώς να μοιάζει μικρή αλλά δεν είναι. Στον 21ο αιώνα η σχέση μας με το σώμα το δικό μας ή των άλλων, την εικόνα καιτην ταυτότητα έχει αλλάξει όχι μόνο επειδή έχουμε περισσότερες δυνατότητες να δείξουμε και να προβάλλουμε τον εαυτό μας, αλλά επειδή έχουμε αποκτήσει κάτι που παλαιότερα δεν υπήρχε σε αυτή την έκταση.   Τη δυνατότητα να παρατηρούμε διαρκώς τον εαυτό μας ως εικόνα και μέρος ενός συνόλου που εμφανίζεται σαν εικόνα. Η φωτογραφία του κινητού, η κάμερα του υπολογιστή, το story, το reel, το TikTok, το Instagram δεν καταγράφουν απλώς την παρουσία των ανθρώπων.  Αλλά επειδή ακριβώς αντανακλούν, μας επιστρέφουν ουσιαστικά μια εκδοχή της.  Είναι η γνωστ...

The English version of the article follows below.  ~Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στους φθινοπωρινούς γάμους μιας και αισθάνομαι ότι όλα λίγο μαλακώνουν. Επιτέλους, σταματάμε να πολεμάμε την εποχή και αρχίζουμε να συνεργαζόμαστε μαζί της μιας και ο Σεπτέμβρης μας δείχνει το δρόμο προς έναν γλυκύ συμβιβασμό. Το φθινόπωρο έχει τη δική του χρωματική παλέτα, το χρώμα της σκουριάς, κεραμιδί, βαθύ πράσινο, ώχρα, καφέ, μπορντό, δαμασκηνί, σπασμένα λευκά, όλα εκείνα τα χρώματα που μοιάζουν σαν να έχουν περάσει από φίλτρο χαμηλού ήλιου.  Δεν χρειάζεται, βέβαια, να τα πάρουμε όλα αγκαλιά και να τα στριμώξουμε πάνω σε ένα τραπέζι. Η κεντρική ιδέα είναι κατά κύριο λόγο, να ακούμε και να παρατηρούμε το περιβάλλον. Όταν η φύση αλλάζει χρώμα, αλλάζει και η ποιότητα του φωτός, νομίζω όλοι το παρατηρούμε αυτό. Ο ήλιος κάπως μαλακώνει, η θερμοκρασία πέφτει, το βράδυ αποκτά μιαν άλλη υφή και η βροχή παραμένει καλοδεχούμενη χωρίς να καταστρέφει ένα γάμο, αντίθετα προσφέρει στην δημιουργία ατμόσφαιρας....

An English version of the article follows below. ~ Είναι η τελευταία μέρα του Αυγούστου, έχεις πάει διακοπές, όλα κυλούν υπέροχα και ξαφνικά μαθαίνεις ότι το Met ακύρωσε την έκθεση του John Galliano. Τι έχει συμβεί; Κάπως έτσι, μέσα σε μια μέρα, από την παραλία και το τέλος του καλοκαιριού βρίσκεσαι πάλι μέσα σε σκέψεις για τη μόδα, την ιστορία της, την κοινωνία, τις αντιφάσεις της και όλα εκείνα τα δύσκολα ερωτήματα που η μόδα συχνά προσπαθεί να κρύψει κάτω από ένα εντυπωσιακά παχύ ύφασμα. Η έκθεση λεγόταν "John Galliano: Horizons" και επρόκειτο να ανοίξει την άνοιξη του 2027 στο Costume Institute του Metropolitan Museum of Art, αποτελώντας και το επίκεντρο του Met Gala της ίδιας χρονιάς. Θα ήταν η πρώτη μεγάλη έκθεση αφιερωμένη συνολικά στην τεσσάρων δεκαετιών πορεία του Galliano και μόλις η τρίτη μεγάλη ατομική έκθεση του Costume Institute για εν ζωή σχεδιαστή, μετά τον Yves Saint Laurent και τη Rei Kawakubo. Η ανακοίνωση είχε γίνει, όχι πολύ πριν, στις 31 Ιουλίου και έναν...

 ~Το σώμα υπό, "άνωθεν", εντολή.  An English version of the article follows below.  Εισαγωγή   Πριν ακόμα το ένδυμα, το ρούχο κοινώς, γίνει μόδα, ήταν ένα μήνυμα. Πριν γίνει τρόπος έκφρασης προσωπικότητας, ήταν τρόπος να δηλώσεις σε ποιον κόσμο ανήκεις. Πριν αποκτήσει τη σημερινή του σχέση με την αισθητική, την επιθυμία, την ατομικότητα ή τη συλλογικότητα, το ρούχο ήταν ένα κοινωνικό σύστημα αναγνώρισης του ατομικού σώματος.   Για ένα πολύ μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας μας, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς αυτού του συστήματος υπήρξε η θρησκεία.  Υπαγόρευε η θρησκεία πάνω  στο σώμα.  Βλέπετε, δεν ήταν ποτέ απλά ένα σώμα.  Ήταν ένα σώμα μέσα σε ένα σύνολο, μέσα σε μια κοσμοθεωρία.  Τι επιτρέπεται να φαίνεται; Τι πρέπει να καλύπτεται; Ποιος μπορεί να δείξει τα μαλλιά του, ποιος μπορεί να εμφανιστεί δημόσια με γυμνά χέρια ή πόδια, ποιος επιτρέπεται να φορά συγκεκριμένα χρώματα, υφάσματα, κοσμήματα.   Πότε ...

~Το γυναικείο σώμα δεν χρειάζεται καμία αιτιολογία η επεξήγηση, επειδή είναι ορατό, επειδή απλά υπάρχει. Μέσα στους αιώνες το γυναικείο σώμα υπήρξε -και υπάρχει ακόμη και σήμερα, ας μην γελιόμαστε -πεδίο απόψεων, συμβολισμών και μεγάλων μαχών. Ένα πεδίο έκφρασης άλλων,πολύ συχνά, πέρα από τις ίδιες τις γυναίκες. Άντρες, κοινωνίες, θρησκείες, θεσμοί, πολιτικές εξουσίες και ολόκληροι πολιτισμοί αποφάσισαν τι επιτρέπεται να φαίνεται, τι πρέπει να καλύπτεται, τι θεωρείται όμορφο, τι είναι σεμνό, τι είναι επιθυμητό και, κυρίως, ποιος έχει το δικαίωμα να μιλά γι' αυτό. Μάντεψε φιλτατε και φιλτατη... Μέχρι σήμερα οι ίδιες οι γυναίκες δεν μπορούσαν να μιλήσουν για το σώμα τους χωρίς να κριθούν ποικιλοτρόπως. Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα όμως που συμβαίνουν στη σύγχρονη εποχή μας, οι γυναίκες αρχίζουν, αργά αλλά σταθερά, να κατακτούν την αποκλειστικότητα της δικής τους αποκλειστικής ερμηνείας για το σώμα τους και τις ανάγκες του. Φέρουν οι ίδιες -και μόνο οι ίδιες -ά...