~ Ή αλλιώς, όταν τα λόγια είναι περιττά.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που αφήνουν χώρο στη σιωπή.Όχι τη σιωπή που τιμωρεί.
Όχι αυτή τη γνώριμη, παθητικά επιθετική απόσταση που γεμίζει το δωμάτιο και το σώμα με ένταση.
Όχι τη σιωπή που χρησιμοποιείται σαν εργαλείο ελέγχου και χειρισμού.
Την άλλη.
Αυτή που εμφανίζεται όταν τα λόγια περισσεύουν.
Αυτή που δεν είναι κενό, αλλά πυκνότητα.
Ζούμε σε μια εποχή που φοβάται τη σιωπή και όχι την κενότητα.
Τη γεμίζει με λέξεις, με εξηγήσεις, με αναλύσεις, με περιεχόμενο. Κενό. Όλο.
Σαν να υπάρχει μια αόρατη υποχρέωση να ειπωθούν τα πάντα.
Σαν να πρέπει κάθε συναίσθημα να μεταφραστεί, κάθε εμπειρία να περιγραφεί, κάθε στιγμή να αποκτήσει αφήγηση και όλα αυτά να συμβούν σε συγκεκριμένη χρονική συγκυρία.
Δεν λειτουργούν όμως, ευτυχώς, όλα έτσι.
Υπάρχουν άνθρωποι και γεγονότα που δεν χωράνε στις λέξεις. Όχι γιατί δεν ξέρουμε πώς να τις χρησιμοποιήσουμε, επειδή όμως η γλώσσα, όσο εξελιγμένη κι αν είναι, έχει όρια.
Σκέφτομαι τι γίνεται εκεί που τελειώνει η γλώσσα, όταν δεν υπάρχει η λέξη, υπάρχει το τίποτα;
Όχι φυσικά, εδώ αρχίζει η, χωρίς φίλτρο, αλήθεια.
Σκέψου μιαν αλήθεια. Δεν χρειάζεται επεξήγηση.
Όχι γιατί δεν υπάρχουν λέξεις να την περιγράψουν, αλλά γιατί όποιες λέξεις κι αν χρησιμοποιήσεις, θα είναι λιγότερες από αυτό που είναι η ουσία του πράγματος.
Και αυτό δεν είναι έλλειψη.Είναι υπεροχή. Εκτόπισμα. Αναγνώριση.
Φαντάσου να είσαι αυτό που δεν μπορεί με λόγια να περιγράψει κάποιος.
Σκέφτομαι τη Μαρινέλλα. Έφυγε. Γράφω το όνομα της, την περιγράφει άψογα, συμπεριλαμβάνει το μύθο της. Όποια άλλη λέξη ίσως είναι, οριακά, προσβολή. Βλέπεις υπάρχουν, άνθρωποι, γεγονότα, αισθήματα, που είτε δεν χωράνε σε λέξεις είτε χρειάζεται να φτιάξουμε νέες.
Το είχε τραγουδήσει, "γιατί φοβάσαι τη σιωπή;".
Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί;
Η σιωπή που έχει νόημα δεν είναι απουσία.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι αν μιλήσει, θα μικρύνει αυτό που νιώθει.
Ότι αν προσπαθήσει να το εξηγήσει, θα το περιορίσει, και επιλέγει να μην το κάνει.
Αυτή τη σιωπή λοιπόν, ναι, τη θαυμάζω.
Και είναι και κάτι ακόμα για εμένα, είναι εμπιστοσύνη ότι αυτό που υπάρχει, υπάρχει αρκετά έντονα ώστε να μη χρειάζεται απόδειξη.
Και αυτό έχει συγκλονιστική δύναμη και επίδραση.
Βέβαια είναι και από τα πιο σπάνια πράγματα σήμερα.
Φαντάσου σε αυτή την εποχή της φλυαρίας να υπάρχει κάτι τόσο έντονα, που δεν χρειάζεται απόδειξη, απλώς είναι.
Σε αυτόν τον κόσμο λοιπόν, που εσύ και εγώ είμαστε και μιλάμε ασταμάτητα, που εξηγούμε τα πάντα, που αναλύουμε κάθε συναίσθημα μέχρι να το εξαντλήσουμε, η σιωπή ειναι πράξη αντίστασης.
Όχι επειδή αρνείται την επικοινωνία, αλλά επειδή επιλέγει κάτι πιο δύσκολο, να μην αλλοιώσει το αληθινό.
Είναι μια ένδειξη σεβασμού προς το συναίσθημα, προς τον άνθρωπο, προς τη στιγμή.
Ίσως τελικά το θέμα δεν είναι να βρίσκουμε τις σωστές λέξεις. (και "έφαγα" τόσα χρόνια να τις ψάχνω)
Ίσως είναι να μπορούμε να αναγνωρίζουμε πότε οι λέξεις δεν είναι το σωστό μέσο και να έχουμε το θάρρος να σταθούμε εκεί.
Χωρίς να πούμε τίποτα.
X CivilA
υγ. Η γιαγιά μου, έλεγε, η σιωπή είναι χρυσός.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου