Η χρήσιμη τεμπελιά: μια μικρή άσκηση στο να μην κάνεις τίποτα•

 ~Γιατί δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική για να είναι ουσιαστική.

Σήμερα δεν έχω πολλή όρεξη.(δήλωση)

Και για χρόνια προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ότι δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι γεμάτη, παραγωγική, αποδοτική, “σωστή”. Ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ζωής , πιο ήσυχη, πιο αργή, πιο ανθρώπινη.

Μια πλευρά που δεν μετριέται σε χρήμα ,λίστες,  και επιτεύγματα.

Σκεφτόμουν ότι “πρέπει” να γράψω κάτι σήμερα. Και μετά θυμήθηκα κάτι απλό: εδώ είναι blog, όχι social media.

Εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εδώ μπορείς απλώς να υπάρξεις, να μοιραστείς.

Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα.

Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να μάθω κάτι που φαίνεται απλό αλλά δεν είναι: να παίρνω τον χρόνο μου χωρίς ενοχή. (Με έμφαση στην ενοχή παιδιά). Χωρίς το διαρκές “πρέπει”.

Πρέπει να βγω. Πρέπει να κάνω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει γιατί αλλιώς... Και σήμερα απαντώ, γιατί αλλιώς θα ζήσω μια διαφορετική ζωή από κάποιον άλλον και αυτό δεν είναι κακό. Αντίθετα είναι πολύ όμορφο και πολύ προσωπικό.

Στις δουλειές έμαθα να λέω μια φράση που με έσωσε πολλές φορές: «Το ότι μπορώ να το κάνω, δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να το κάνω.» Και όμως, αυτό δεν μεταφέρεται εύκολα στην καθημερινότητα.

Γιατί όταν μπορείς, οι άλλοι περιμένουν. Και όταν οι άλλοι περιμένουν, εσύ συχνά ανταποκρίνεσαι.

Και κάπως έτσι αρχίζεις να δίνεις χρόνο, ενέργεια, παρουσία , όχι πάντα επειδή το θέλεις, αλλά επειδή μπορείς.

Και μετά χρειάζεσαι χρόνο να αναρρώσεις.

Και δεν το καταλαβαίνεις.

Και συνεχίζεις.

Υπάρχει όμως και μια άλλη επιλογή.

Να κάνεις λίγο πίσω.

Να χαμηλώσεις τους τόνους.

Να αφήσεις χώρο στη σιωπή.

Να πάρεις μια ανάσα βρε παιδί μου.

Να πιεις έναν καφέ χωρίς βιασύνη.

Να μην γεμίσεις κάθε κενό.

Να μην εξηγήσεις γιατί σήμερα δεν έχεις διάθεση.(Υπάρχει μια πολύ ενήλικη απάντηση σε αυτό το γιατί, "γιατί έτσι").

Να αποδεχτείς ότι η απλότητα δεν είναι έλλειψη, είναι απλά μια επιλογή.

Ίσως τελικά αυτή η “τεμπελιά” που τόσο φοβόμαστε να είναι κάτι άλλο.

Όχι αδυναμία. Αλλά φροντίδα.

Μια μικρή αντίσταση σε έναν κόσμο που μας θέλει συνεχώς σε κίνηση.

Μια υπενθύμιση ότι δεν χρειάζεται να είμαστε χρήσιμοι κάθε στιγμή για να έχουμε αξία.

Σήμερα, λοιπόν, δεν έχω πολλή όρεξη.

Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.

Μαζί με έναν αργοπορημένο καφέ και ένα υπέροχο, μικρό, νόστιμο σιμιγδαλένιο γλυκάκι, φτιαγμένο από τον φίλο μου τον Γρηγόρη (που είναι ο πιο γλυκός και όμορφος αρτοπαρασκευαστής και ζαχαροπλάστης, αλλά για αυτόν θα μιλήσω μια άλλη φορά.)

X CivilA 

υγ.έχει συννεφιά και μ'αρέσει.