civil.A

 ~Αν ο Cristóbal Balenciaga ζούσε σήμερα, σε μια εποχή υπερκατανάλωσης, συνεχόμενης και αδιάκοπης παραγωγής φτηνού περιεχομένου και ψυχρής αλγοριθμικής αισθητικής, θα συνέχιζε άραγε να δημιουργεί ή θα επέλεγε ξανά τη σιωπή; Είναι η σιωπή μια μορφή παραίτησης ή η πιο δύσκολη μορφή αντίστασης στην ανθρώπινη κοινωνία που πάντα θέλει κάτι να ακούσει και πάντα θέλει κάτι να πει; Μέσα στο αχανές φάσμα της μόδας και στο χρόνια που έχουν περάσει, υπάρχουν δημιουργοί που άλλαξαν τη σιλουέτα μιας εποχής.  Υπάρχουν δημιουργοί που καθόρισαν τις αισθητικές αναζητήσεις κάθε γενιάς. Υπάρχουν όμως και ελάχιστοι που κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε το ίδιο το ένδυμα. Ο Cristóbal Balenciaga ανήκει αναμφίβολα στην τελευταία κατηγορία. Γιατί; Αυτά τα γιατί με βασανίζουν πάντα. Το όνομά του σχεδιαστή συνδέθηκε με την τελειότητα της υψηλής ραπτικής, με τη γλυπτική αντιμετώπιση του υφάσματος και με μια σχεδόν μυθική μορφή δημιουργού που επέλεξε να ζήσει μακριά από τα φώτα της...

~Η οθόνη γίνεται κόσμος και ο κόσμος γίνεται απλά το φόντο μιας ζωής. Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στην εποχή μας. Ζούμε στην πιο τεχνολογικά συνδεδεμένη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, κι όμως συχνά νιώθουμε περισσότερο αποκομμένοι από τον ίδιο τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ξυπνάμε και κοιτάζουμε μια οθόνη. Ενημερωνόμαστε από μια οθόνη. Εργαζόμαστε μέσα από οθόνες. Επικοινωνούμε μέσω οθονών. Ερωτευόμαστε, θυμώνουμε, αγανακτούμε, συγκινούμαστε και φοβόμαστε μέσα από οθόνες. Σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, η πραγματικότητα αρχίζει να μετατοπίζεται.  Αυτό που συμβαίνει μακριά απο εμάς αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτό που βρίσκεται ακριωωςς δίπλα μας.  Το μακρινό γίνεται άμεσο και το άμεσο γίνεται σχεδόν αόρατο. Κι όμως, η ζωή έξω από το παράθυρο εξακολουθεί να είναι όμορφη ακριβώς όπως ήταν. Το αεράκι που ακουμπά το πρόσωπο, άλλοτε ζεστό και άλλοτε ψυχρό. Το φως που αλλάζει μέσα στη διάρκεια της ημέρας. Τα σύννεφα που σχηματίζουν εικόνες χωρίς να ζητούν την προσοχή κανενός. ...

 ~Κάποιους μήνες πριν, μια παλιά μου συμμαθήτρια μού έστειλε ένα μήνυμα. Με ρώτησε με διάκριση, αν μπορώ να γράψω ένα κείμενο για το πώς κατάφερα να παραμείνω δημιουργική επιστρέφοντας στην Ξάνθη. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει και να δημιουργεί σε μεγαλύτερες πόλεις να συνεχίσει να το κάνει σε μια μικρότερη κοινωνία. Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή σκέφτομαι την απάντηση. Πώς το κάνω, πώς αντέχω, πολλά ακόμα πώς... Σήμερα όμως, μετά το πρώτο Meet the Product, νομίζω ότι έχω μιαν απάντηση. Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η επιστροφή μου στην Ξάνθη δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση. Δεν είπα , έκλεισε ο κύκλος στην Αθήνα, γυρνά στην πόλη σου. Προέκυψε από μια συγκυρία και από μια δουλειά που πάντα ήθελα να κάνω. Οπότε ναι, το έκανα για το βιογραφικό. Ο πρώτος καιρός μου εκεί,σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια. Η προσαρμογή μου στην καθημερινότητα της πιο μικρής κοινωνίας δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Πες με χαζή αλλά ναι, μου έλειπε η Αθήνα. Κάθε αλλαγή βέβαια κουβαλά μαζί ...

 ~Από τον έλεγχο και την κτητικότητα μέχρι τη γυναικοκτονία.  Πώς μια κοινωνία μαθαίνει να αμφισβητεί και αργά αργά να αφαιρεί την ελευθερία των γυναικών;  Μέσα στα χρόνια έγινα και εγώ, όπως πολλές, μάρτυρας περιστατικών βίας, περιορισμών και ελέγχου. Όλα αυτά δεν απέχουν πολύ από την πράξη του φόνου. Τα χωρίζει μια πολύ λεπτή χορδή, αυτή της διάκρισης από μικρή ηλικία για το αυτονόητο. Τί είναι κακό; Τί είναι καλό; Αν δεν μπορείς να διακρίνεις καθαρά στην ενήλικη ζωή σου αυτά τα δύο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Χωρίς,ναι μεν αλλά. Κάποια πράγματα είναι απόλυτα καλά και κάποια απόλυτα κακά. Δεν υπάρχει ελαφρυντικό. Δεν υπάρχει άλλοθι. Με προβληματίζει συχνά και αναπόφευκτα το παρατηρώ γύρω μου, πώς μεγαλώνει σήμερα ένα αγόρι και πώς ένα κορίτσι, πώς εξελίσσεται η ζωή τους, τι περιορισμούς γνωρίζει το κάθε φύλο ήδη από την οικογένεια; Η ατομική ελευθερία, ιδιαίτερα της κόρης, θεωρείται συχνά λιγότερο σημαντική από την εικόνα, τη φήμη αλλά και το αίσθημα ελέγχου της οικογένειας...

 "Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο." Αυτή η φράση μοιάζει να είναι απλή, όμως μέσα της κρύβεται ίσως η σημαντικότερη ηθική πρόκληση κάθε σύγχρονης κοινωνίας. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ανθρώπινη αξία κάποιου ακόμη και όταν η ζωή του, οι επιλογές του, η ταυτότητά του, η φύση του, διαφέρουν από τις δικές μας; Το Pride, πάρα τα όσα λέμε και ακούμε, δεν αφορά μόνο τους γκέι ανθρώπους και σίγουρα δεν αφορά μόνο τη σεξουαλικότητα. Στον πυρήνα του, αφορά ένα πολύ παλιό και πανανθρώπινο αίτημα, το δικαίωμα του να υπάρχεις χωρίς φόβο. Αυτή είναι η βάση, η ρίζα, το κέντρο του Pride. Να μπορείς να αγαπάς, να εργάζεσαι, να περπατάς στον δρόμο και να ζεις τη ζωή σου χωρίς να κινδυνεύεις από περιθωριοποίηση, χλευασμό, βία, αποκλεισμό ή και θάνατο. Σε σόκαρε η τελευταία λέξη που έγραψα; Αν ναι, είμαστε σε καλό δρόμο.(Οξύμωρο δεν είναι;) Για να κατανοήσουμε το λόγο που υπάρχει το Pride, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε τι προηγήθηκε στις κοινωνίες που πέρασαν. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μια μικρή αλλά σημα...

 "Σύλβια, ο άνθρωπος με τον άνθρωπο γίνεται." Και λίγο αργότερα, αφού ολοκλήρωνε τη σκέψη της, έκλεινε: "Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο." Αυτές ήταν από τις φράσεις που άκουγα συχνά από τη γιαγιά μου. Με αυτές μεγάλωσα. Και μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις χωρούσαν όλοι οι ευάλωτοι, όλοι οι κυνηγημένοι, όλοι οι διαφορετικοί, εκείνοι που έπρεπε να σωπαίνουν για να επιβιώσουν και να κρύβονται για να μη χαθούν. Αυτή η γυναίκα δεν με μεγάλωσε για να ακούω μόνο. Με μεγάλωσε για να βλέπω. Να παρατηρώ. Να διαβάζω τη σιωπή των ανθρώπων, να αντιλαμβάνομαι όσα δεν λέγονται. Έτσι έμαθα να κοιτάζω πρώτα και να ακούω μετά. Πρόκειται για μια μεγάλη προσωπική ευθύνη και ορισμένες φορές, κακά τα ψέματα, για ένα βάρος. Γιατί όταν έχεις μάθει να βλέπεις πίσω από τις λέξεις, δύσκολα απολαμβάνεις την ευκολία της αδιαφορίας. Δύσκολα προσπερνάς ένα προσωπικό σου στραβοπάτημα λες και δε συνέβη ποτέ. Συχνά σκέφτομαι και κάτι ακόμη. Το γεγονός ότι το γονίδιο της οικογένειάς μου, από αυτή την πλευ...

~Η αισθητική της υπερβολής. Για περισσότερο από μία δεκαετία, η οικογένεια Kardashian δεν υπήρξε μόνο ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Υπήρξε ένα πολιτισμικό μοντέλο που επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα την ομορφιά, την επιτυχία, τη θηλυκότητα, τη φήμη και την ίδια την αξία του ατόμου. Η μεγαλύτερη επιτυχία των Kardashians, κόντρα στα exit polls ,δεν ήταν ότι έγιναν διάσημες. Ήταν ότι κατάφεραν να μετατρέψουν την ίδια τους την ύπαρξη σε ένα προϊόν προς κατανάλωση. Εντόπισαν δηλαδή ένα "κενό", μια ανάγκη και την κάλυψαν, παράγοντας κάτι άυλο και επιδραστικό. Σε έναν κόσμο όπου η δημόσια εικόνα είχε ήδη αρχίσει να αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την πραγματικότητα, οι Kardashians λειτούργησαν ως ο καταλύτης που μετέτρεψε το "φαίνομαι" σε κάτι πολύ  σημαντικότερο από το "είμαι". Η προσωπική ζωή έγινε περιεχόμενο σε μια εξαιρετική για αυτές χρονική συγκυρία, μιας και η άνοδος τους συνέπεσε με την κυριαρχία των soc...