civil.A

~Το slip dress γεννήθηκε από ένα παράδοξο, ένα ένδυμα εμπνευσμένο από τα εσώρουχα μετατράπηκε σε σύμβολο δημόσιας κομψότητας. Με λεπτές τιράντες, σατέν υφή και γραμμή που αγκαλιάζει απαλά το σώμα χωρίς υπερβολική δομή, το slip dress εξέφρασε τη minimal αισθητική των 1990s. Ήταν σιωπηλά αισθησιακό, χωρίς κάποια κραυγαλέα επίδειξη. Ο John Galliano συνέβαλε σημαντικά στην ανάδειξή του μέσα από τη δραματική αλλά λεπτή προσέγγισή του στο σώμα και τη ρευστότητα του υφάσματος. Παράλληλα, μοντέλα όπως η Kate Moss το έκαναν εικόνα της εποχής,  σχεδόν γυμνό, εύθραυστο, καθόλου επιτηδευμένο. Ήταν η αντίθεση στην υπερβολή των power shoulders και της λάμψης των ‘80s. Το slip dress εξέφραζε μια νέα αντίληψη θηλυκότητας, λιγότερο κατασκευασμένη, πιο προσωπική και σχεδόν ιδιωτική. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με όγκο αλλά με αυτοπεποίθηση και απλότητα. Μέχρι σήμερα, παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η μόδα μπορεί να μετατρέψει το πιο οικείο ένδυμα σε διαχρονικό και al...

 ~Το camel coat είναι από εκείνα τα κομμάτια που δύσκολα ανήκουν σε μία μόνο εποχή. Η καθαρή γραμμή, η ουδέτερη απόχρωση και η αίσθηση ήσυχης πολυτέλειας το κατέστησαν σύμβολο αστικής κομψότητας. Η Max Mara, ιδιαίτερα από τα μέσα του 20ού αιώνα, το μετέτρεψε σε υπογραφή της, δίνοντάς του την ταυτότητα του σύγχρονου διαχρονικού παλτό. Σε μια περίοδο όπου οι γυναίκες εισέρχονταν όλο και πιο δυναμικά στον επαγγελματικό κόσμο, το camel coat λειτούργησε ως ένδυμα κύρους. Δεν ήταν επιδεικτικό, αλλά δήλωνε σοβαρότητα, αυτονομία και refined taste. Ήταν το παλτό της γυναίκας που δεν χρειαζόταν τίποτα φανταχτερό για να επιβεβαιώσει την παρουσία της. Η επιτυχία του βασίστηκε ακριβώς σε αυτή τη σιωπηλή δύναμη. Το camel coat δεν είναι trend αλλά αρχιτεκτονική απλότητα, ένα κομμάτι που φοριέται σήμερα σχεδόν όπως φοριόταν πριν από πενήντα χρόνια. Είναι ίσως η πιο καθαρή απόδειξη ότι η πραγματική πολυτέλεια συχνά κρύβεται στην απουσία υπερβολής. X CivilA 

 ~Ο Azzedine Alaïa δεν σχεδίαζε απλώς φορέματα, σχεδίαζε το σώμα, σχεδίαζε σιλουέτες. Τα περίφημα body-conscious dresses του, που αργότερα ονομάστηκαν naked dresses, αγκάλιαζαν τη σιλουέτα σαν δεύτερο δέρμα. Χρησιμοποιώντας ελαστικά υφάσματα, τεχνική ακρίβεια και σχεδόν γλυπτική αντίληψη της φόρμας, δημιουργούσε ρούχα που δεν έκρυβαν το σώμα αλλά το αναδείκνυαν με απόλυτο έλεγχο. Στη δεκαετία του 1980, όταν η μόδα ακροβατουσε ανάμεσα στο power dressing και στην υπερβολή,ο Alaïa πρότεινε μια διαφορετική μορφή δύναμης.  Το γυναικείο σώμα δεν παρουσιαζόταν ως αντικείμενο θέασης ούτε σεξουαλικοποίησης αλλά ως πεδίο αυτοκυριαρχίας. Η θηλυκότητα γινόταν δύναμη, όχι διακοσμητικό στοιχείο ούτε πόλος έλξης. Γυναίκες όπως η Grace Jones και η Naomi Campbell φόρεσαν τα σχέδιά του και τα μετέτρεψαν σε εικόνες ισχύος. Το naked dress δεν ήταν πρόκληση για χάρη της πρόκλησης· ήταν μια δήλωση αυτοπεποίθησης. Ο Alaïa απέδειξε ότι το πιο αποκαλυπτικό ρούχο μπορεί να είναι ταυτόχρονα και το πιο α...

~ Είχα ακούσει μια ιστορία κάποια χρόνια πριν, που ίσως είναι απλώς ένας αστικός μύθος. Την καταγράφω με κάθε επιφύλαξη, λένε πως κάπου το 70-80 ο Παρθένης αντιμετώπισε μια δυσκολία και ένας γνωστός του υφασματέμπορας, του χάρισε τόπια καφέ ύφασμα τα οποία δεν είχαν πουληθεί και κάθονταν στις αποθήκες του... Έφτιαξε ένα one size φόρεμα το οποίο ξεπούλησε και επανήλθε στο προσκήνιο δριμύτερος. Δεν έχω διασταυρώσει αυτή την ιστορία, σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι μόνο προσβλητική δεν είναι και για αυτό την αναφέρω. Ας συνεχίσουμε με τον σχεδιαστή. Ο Δημήτρης Παρθένης αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης ελληνικής μόδας, μιας και κατάφερε να δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο σχεδιαστικό σύμπαν βασισμένο στον μινιμαλισμό, την αρχιτεκτονική καθαρότητα και τη διαχρονική κομψότητα. Σε αντίθεση με τη θεατρική οπτική άλλων δημιουργών, ο Παρθένης εξέφρασε τη μόδα μέσα από την απλότητα. ~Who is who Ο Δημήτρης Παρθένης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε σχέδιο μόδας και εικαστικές τέχν...

~Κάποια στιγμή, μέσα στα χρόνια που έζησα στην Αθήνα, στα πλαίσια ενός show ήρθα σε επαφή με ένα πιρπιρί και έναν ντουλαμά άρτι αφιχθέντα από το ΠΛΙ(Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα) Στο πιρπιρί με μάγεψε το χρώμα της ελιάς που έφερε και στο ντουλαμά οι πολλαπλές στρώσεις γυαλιστερού, μπεζ και λευκού υφάσματος, η τρομερή εφαρμογή και παρά το βάρος, η κίνηση. Συγκλονιστικά σε ομορφιά και τα δύο και άμεσα συνδεδεμένα με την ιστορία ενδυμασίας στη χώρα μας.(Θα βρείτε πληροφορίες στο τέλος, "Σημειώσεις μιας εκπαιδεύτριας μόδας", σημείο 1). Ας ξεκινήσουμε λοιπόν... Η ενδυματολογική ταυτότητα της Ελλάδας αποτελεί έναν ολοζώντανο χάρτη της ιστορίας, κοινωνίας και του πολιτισμού. Το ελληνικό ένδυμα δεν λειτούργησε ποτέ μόνο σαν μια πρακτική ανάγκη. Υπήρξε εργαλείο έκφρασης κοινωνικής θέσης, φύλου, ηλικίας, οικονομικής δύναμης και συλλογικής ταυτότητας. Μέσα από τις φορεσιές, οι κοινότητες των ανθρώπων επικοινωνούσαν ποιοι είναι, από πού προέρχονται και σε ποιο κοινωνικό πλαίσιο ανήκο...

~Θυμάμαι, κάποια στιγμή λογικά προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, τότε που δεν ήμουν ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή, ένα μεσημέρι να παίζει έναν ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ. Το μάτι μου πήρε τον Πολατόφ σε μια θεατρική σκηνή. Μοντέλα τριγύρω του πάνω σε σκάλες και κάτι πολυέλαιοι να κρέμονται. Μαγεύτηκα. Δεν είδα ρούχα, είδα ατμόσφαιρα, γοητεία και ιδέα και αυτό με συνεπήρε. Ας δούμε ποιός ήταν τελικά αυτός ο σχεδιαστής;! Ο Μιχάλης Πολατόφ υπήρξε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ελληνικής υψηλής ραπτικής του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε το 1948 από Ιταλορώσους γονείς και μεγάλωσε μέσα σε έντονα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Σπούδασε σκηνοθεσία, σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, κάτι που εξηγεί γιατί η δουλειά του είχε πάντα θεατρική διάσταση και όχι μόνο εμπορική λογική.  Η μόδα για εκείνον δεν ήταν απλώς ένδυση  ήταν σκηνική αφήγηση. Ο Πολατόφ έγινε γνωστός κυρίως για τις  haute couture δημιουργίες και τις βραδινές τουαλέτες υψηλής ραπτικής, το formalw...

~Σκέφτομαι ότι υπάρχουν δύο red carpet,που όσοι ασχολούμαστε με τη μόδα περιμένουμε με αγωνία κάθε χρόνο. Το πρώτο είναι το κόκκινο χαλί των Όσκαρ και προσωπικά το περιμένω με ανυπομονησία γιατί μου αρέσει να επιβεβαιωνομαι πώς όλα πλέον είναι λάθος τη συγκεκριμένη βραδιά. Ακόμα και μια δυσάρεστη έκπληξη μπορεί να είναι ένα ίχνος μιας προσπάθειας που δεν πήγε καλά. Όμως το συγκεκριμένο χαλί αποτελεί την πεμπτουσία της αποστείρωσης και του ανέμπνευστου. Το δεύτερο κόκκινο χαλί, είναι αυτό που συγκεντρώνει μεμονωμένες προσωπικότητες από πολλά αντικείμενα και τους δίνει ένα ετήσιο challenge βάση της θεματολογίας της κάθε χρονιάς. Συνεργασίες, εκπλήξεις, λάθη, αστοχίες και μεγάλες επιτυχίες, όλα βαδίζουν πλάι πλάι σε αυτό το χαλί που μόνο αδιάφορο δεν είναι. Τι είναι όμως το Met Gala; Το 1948, όταν η Eleanor Lambert ξεκίνησε ένα φιλανθρωπικό δείπνο για το Costume Institute του Metropolitan Museum of Art, μέχρι σήμερα, το Met Gala έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα red carpet. ...

 ~ Συναντάμε ανθρώπους στη ζωή μας συνεχόμενα. Τους επηρεάζουμε και μας επηρεάζουν. Τους αλλάζουμε και μας αλλάζουν. Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν έρχονται στην καθημερινότητα σου για να μείνουν ήσυχα μέσα της, αλλά για να την μετακινήσουν. Αυτό μπορεί να είναι κάτι όμορφο, μπορεί όμως να είναι και κάτι άσχημο... Ας μείνουμε στο όμορφο σενάριο παρακαλώ και ας συνεχίσουμε έχοντας κάτι τέτοιο στο νου μας. Δεν τους συναντάς αυτούς τους ανθρώπους για την ευγένεια της καθημερινότητας σου, ούτε για τις ασφαλείς κουβέντες που γεμίζουν απλά τον χρόνο σου χωρίς να αφήνουν ένα αποτύπωμα. Τους συναντάς γιατί κάτι αναγνωρίζεται πριν ακόμη ειπωθεί και από τις δύο πλευρές, σαν μια σιωπηλή στιχομυθία, πως εδώ υπάρχει υλικό για γέννηση... (ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι γράφω) Μια ιδέα, μια μεταμόρφωση, μια ρήξη, μια νέα εκδοχή του εαυτού, ένα νέο πλάνο, μια κίνηση, μια εξέλιξη, ένα βήμα παρακάτω. Δεν είναι πάντα οι άνθρωποι που σε ηρεμούν και φυσικά δεν εννοώ ότι είναι άνθρωποι που σε ταράζουν με ...

 ~Ή αλλιώς, γιατί ένα ζευγάρι παπούτσια δεν είναι ποτέ απλώς ένα ζευγάρι παπούτσια. Το τελευταίο επεισόδιο του θρυλικού Sex and the City, προβλήθηκε το 2004. Από τότε έχουν περάσει... 22 ολόκληρα χρόνια και πριν γράψω τον αριθμό έκανα προσθαφαιρέσεις στο κεφάλι μου ένα ολόκληρο δεκάλεπτο μιας και μου φαίνεται αδιανόητο. Τα χρόνια πέρασαν, οι πρωταγωνίστριες μεγάλωσαν, εγώ παρέμεινα ίδια και απαράλλαχτη και η παρακαταθήκη έμεινε απείραχτη. Η σειρά αυτή δημιουργήθηκε για να απενοχοποίησει κάθε έκφανση της γυναικείας φύσης και ζωής. Στη σύγχρονη κοινωνία μεγάλο μέρος της ζωής μας είναι η κατανάλωση. Δεν θα συζητήσουμε τώρα όλα τα σύνδρομα που έχουμε και ψωνίζουμε σαν να τελειώνει η ζωή μας. Συνεχίζω... Κάποτε η Carrie Bradshaw έγραψε το περίφημο “A Woman’s Right to Shoes” στο σύμπαν του Sex and the City και, ειλικρινά, λίγα κείμενα κατάφεραν να εξηγήσουν τόσο απλά κάτι που οι περισσότερες γυναίκες ήδη ήξεραν χωρίς να μπορούν πάντα να το διατυπώσουν. Τα παπούτσια δεν είναι απλώς παπούτ...

 ~ Κάποια στιγμή, πρέπει να ήμουν στην τετάρτη Δημοτικού αν θυμάμαι καλά, η μαμά μου, μου αγόρασε ένα αμάνικο, λευκό, polo, Lacoste φόρεμα. Από αυτά του τένις, χωρίς όμως το πλισέ στο κάτω μέρος. Εγώ από τότε κομπλεξική με τα μπούτια μου, ενώ το αγάπησα, ζοριστικα πολύ για να το φορέσω. Εννοείται σήμερα μετανοώ πικρά μιας και ήμουν ένα μπουμπουκάκι, χαρά Θεού. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, τόσο η μαμά μου όσο και η γιαγιά μου, με έντυναν σα να ήμουν κάποια άλλη.  Αποι την άλλη πάλι, αναρωτιέμαι, και πώς να με έντυναν, αφού από μόνη μου γύρναγα σαν το καρναβάλι. Ενώ η γιαγιά μου με έντυνε "Miss Safari" και η μαμά μου "Tennis club". Μόνο ο θείος μου φρόντισε να με ντύνει σωστά, σαν ράπερ, με Timberland μποτάκια, air Jordan, φόρμες Chicago Bulls και τα συναφή. Ακόμα μια ιστορία που αφήνω για μιαν άλλη φορά. Πάμε να πούμε δυο λόγια για τη διαχρονική και κομψή παρουσία της Lacoste. Ο René Lacoste, ένας από τους σημαντικότερους τενίστες της δεκαετίας του 1920, παρατήρησε ότι τ...

~ Η γιαγιά μου, Σοφία Κεχαγιόγλου γεννηθήσα το 1934 αν δεν κάνω λάθος, είχε πάντα μια αισθητική αρχή. "Το ρούχο πρέπει να είναι μεσάτο." Συχνά με κοίταζε και μουρμούριζε, "Σα σακούλι από πατάτες είναι αυτό που φοράς. Μη βάζεις φαρδιά. Να σφίγγει η μέση." Έτσι μεγάλωσα, με το ιδανικό των πεταχτών γοφών και της στενής μέσης, λες και η "κοσμογυρισμενη" γιαγιάκα μου είχε μαθητεύσει δίπλα στο Dior και μου έτρωγε τα αυτιά νύχτα μέρα. Αρκετά με τη γιαγιά πάμε στο μόδιστρο! Το 1947, ο Christian Dior παρουσίασε στο Παρίσι τη συλλογή που έμελλε να αλλάξει ριζικά τη μεταπολεμική μόδα.(Πρέπει να μιλήσουμε κάποια στιγμή για τη μόδα μετά από κάθε παγκόσμιο πόλεμο) Πάμε παρακάτω...Η δημοσιογράφος Carmel Snow του Harper’s Bazaar την ονόμασε “New Look”, και η ονομασία έμεινε στην ιστορία. Η χαρακτηριστική φούστα αυτής της σιλουέτας ήταν μακριά, πλούσια, με πολύ ύφασμα και έντονη κίνηση, συνδυασμένη με στενή μέση και έντονα τονισμένο μπούστο. Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος είχ...

 ~Ως γνήσια Ξανθιώτισα έχω την προσωπική μου εμπειρία με τις μη αυθεντικές καπαρντίνες Burberry  στο παζάρι τις Ξάνθης, πριν από μία 17ετια σίγουρα, που ήταν μόδα οτιδήποτε Burberry και η μισή Ξάνθη φορούσε fake Burberry σε οποιαδήποτε μορφή και στο δρόμο καλημεριζονταν όλοι, σαν απόγονοι του Βαρδή Βαρδινογιάννη. Θα αφήσω στην άκρη τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία και θα παραθέσω μερικές πληροφορίες για έναν οίκο και ένα προϊόν που συγκαταλέγονται στις διαχρονικές αξίες του χώρου της μόδας. Η καμπαρντίνα της Burberry λοιπόν, το γνωστό σε όλους trench coat, είναι ίσως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και διαχρονικά ενδύματα στην ιστορία της μόδας. Η ιστορία της ξεκινά στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Thomas Burberry δημιούργησε το gabardine (καμπαρντίνα), ένα αδιάβροχο αλλά ελαφρύ ύφασμα που άλλαξε ριζικά την έννοια του outerwear. Ναι, καμπαρντίνα είναι το ύφασμα και όχι το σχέδιο του ενδύματος. Σε μια εποχή όπου τα αδιάβροχα παλτά ήταν βαριά και δύσχρηστα, η νέα αυτή τεχνολογία προσέφ...

~Fast life, χμ... Πώς το ερμηνεύω!;  Ίσως έτσι..."Όταν όλα γίνονται βιαστικά και τίποτα δεν αντέχει στο χρόνο." Ή αλλιώς, τι χάνεται όταν δεν προλαβαίνουμε να επιθυμούμε και να απολαμβάνουμε. Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν, ναι αυτό το κλισέ. Fast food. Fast fashion. Fast content. Fast σχέσεις. Fast ζωή. Και κάπου μέσα σε αυτή την ταχύτητα, έχουμε αρχίσει εμείς να μπερδεύουμε κάτι πολύ βασικό, οι νεότεροι δεν το γνώρισαν ποτέ για να μπορέσουν να το μπερδέψουν... Τι μπερδεύουμε λοιπόν;! Την πρόσβαση με την εμπειρία. Το ότι μπορείς να έχεις κάτι άμεσα, ο,τι και αν είναι αυτό, δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το νιώσεις, να έχει επίδραση πάνω σου. Το φαγητό έρχεται σε δέκα λεπτά και το καταναλώνεις χωρίς να τα μασήσεις. Το ρούχο σε δύο μέρες και το φοράς πέντε φορές. Η γνωριμία σε ένα app διαρκεί όσο ένας καφές, μια πάστα και ένα πάμε παρακάτω, swipe. Η επιβεβαίωση κρέμεται από ένα like. Όλα είναι στο εδώ και στο τώρα. Χωρίς αναμονή, χωρίς ωρίμανση. Αυτό, στην αρχή, μοιάζει μ...

~Το outlet δεν είναι πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα μετά από πολλά χρόνια καταναλωτικής εμπειρίας. Σκέφτομαι ότι η κατανάλωση, σήμερα, είναι ασθένεια ή ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός. Κατασκευασμένες ανάγκες, δημιουργία επιθυμίας, δημιουργία στόχου προκειμένου να αντέξεις έναν εργασιακό μεσαίωνα. Η μόδα όμως δεν υποφέρει από όλο αυτό το μηχανισμό; Σίγουρα ναι. Σε πολλούς τομείς κιόλας, όμως αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Τι συμβαίνει όταν η μόδα γίνεται υπερβολικά διαθέσιμη; Το σκέφτηκες ποτέ πέρα από το ρόλο του καταναλωτή; Υπάρχει μια παρεξήγηση που επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά σε συζητήσεις που τυχαίνει να είναι παρούσα. "Τα outlets φταίνε." Όχι. Τα outlets δεν δημιούργησαν από μόνα τους κανένα πρόβλημα. Τα outlets είναι το αποτέλεσμα αυτού του προβλήματος. Είναι σα να λέμε το σύμπτωμα μιας βιομηχανίας που για χρόνια επέκτεινε τον εαυτό της πέρα από κάθε όριο, μη γνωρίζοντας πού να σταματήσει. Η μόδα όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, και ειδικά το l...

 Είναι Κυριακή 26 Απριλίου. Ο κολλητός μου προσπαθεί να με ψήσει να φύγουμε για Μιλάνο σε έναν μήνα. Εγώ πίνω το τρίτο ή τέταρτο τσάι για σήμερα και προσπαθώ να ξεχάσω τη δυστυχία του να μην μπορείς να πιεις καφέ. Οι υποχρεώσεις μου, στέλνουν μηνύματα ανά δώδεκα λεπτά, αν και Κυριακή. Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια δήλωση. ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΕΣ.  Είναι κοινωνικό συμβόλαιο. Είναι πολιτισμός.  Είναι σχεδόν άρθρο στο παγκόσμιο Σύνταγμα. Εγώ έχω ήδη ενημερώσει πως αύριο δεν θα εμφανιστώ στη δουλειά μου και μέσα σε όλα αυτά, το πιο ευχάριστο γεγονός της ημέρας είναι πως ο πυρετός αποφάσισε επιτέλους να κάνει την εμφάνισή του. Ναι ναι, ακριβώς ότι διαβάσατε, "ευχάριστο". Για τρεις μέρες, λόγω πόνου, ανακάλυψα ότι έχω κόκαλα σε σημεία που δεν φανταζόμουν καν πως υπάρχουν στο ανθρώπινο σώμα. Στιγμιαία είπα ένα νοητό αντίο σε όλους όσους αγαπώ. Έπειτα όμως ήρθε ο πυρετός, σαν επιβεβαίωση. Σημαίνει πώς υπάρχει ακόμα οργανισμός και  πως είμαι ζωντ...

 ~Επτά πολύ σημαντικοί σχεδιαστές μόδας των  που διαμόρφωσαν όχι μόνο το αμερικανικό στιλ αλλά και τη διεθνή μόδα. 1. Ralph Lauren Ο αρχιτέκτονας του αμερικανικού ονείρου. Ο Ralph Lauren δεν πούλησε απλώς ρούχα, πούλησε έναν τρόπο ζωής και το κάνει πολύ επιτυχημένα μέχρι σήμερα. Ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 σχεδιάζοντας γραβάτες και το 1967 ίδρυσε το brand Polo. Αντί να ακολουθήσει την ευρωπαϊκή υψηλή ραπτική, δημιούργησε μια αισθητική βασισμένη στην αμερικανική αριστοκρατία, polo shirts, tailored σακάκια, western αναφορές, Ivy League prep style και luxury casualwear. Συνεισφορά:  •καθιέρωση του “American luxury lifestyle”, σύνδεση μόδας και αφήγησης ζωής, •μετατροπή του brand σε πολιτισμικό σύμβολο. Το έργο του βασίστηκε περισσότερο στην επιθυμία του ανήκειν σε μια ομάδα παρά στην τάση. 2. Calvin Klein Ο μινιμαλισμός. Ο Calvin Klein έγινε γνωστός για τη λιτή, καθαρή και σεξουαλικά φορτισμένη αισθητική του. Ίδρυσε το brand το 1968 και ξεχώρισε αρχικά με tailored γυναικεί...

 Η συνεισφορά των Ηνωμένων Πολιτειών στη μόδα δεν είναι απλώς αισθητική, είναι σε τεράστιο βαθμό κοινωνική, βιομηχανική και πολιτισμική. Αν η Γαλλία έδωσε στη μόδα την υψηλή ραπτική και η Ιταλία τη δεξιοτεχνία της κατασκευής, οι ΗΠΑ έδωσαν κάτι διαφορετικό, ας το πούμε λαϊκά έφεραν τη δημοκρατία στο ντύσιμο. Ας τα πιάσουμε όμως ένα ένα, •Η γέννηση του sportswear και του casual ντυσίματος. Η αμερικανική μόδα απομακρύνθηκε νωρίς από την αυστηρή ευρωπαϊκή φόρμα και επένδυσε στη λειτουργικότητα και την πρακτική προσέγγιση του ρούχου. Το ready-to-wear, το sportswear, το denim, το T-shirt, το sweatshirt, τα sneakers ,όλα αυτά δεν ήταν απλώς ρούχα αλλά μια νέα κοινωνική δήλωση, ότι το σώμα πρέπει να κινείται και όχι να περιορίζεται. Το τζιν της Levi Strauss & Co. έγινε ίσως το πιο δημοκρατικό ένδυμα στην ιστορία με την έννοια ότι ένωσε όλες τις κοινωνικές τάξεις και είχαν όλοι πρόσβαση σε αυτό. •Η μαζική παραγωγή και η εμπορευματοποίηση της μόδας. Οι ΗΠΑ μετέτρεψαν τη μόδα από προνόμι...

 Συχνά σκέφτομαι ατάκες που έχω ακούσει σε συζητήσεις ή εχω διαβάσει, ότι η Αμερική σαν ήπειρος αλλά και οι Ηνωμένες πολιτείες Αμερικής δεν έχουν συμβάλει σημαντικά στο χώρο της μόδας ελλείψει κουλτούρας και πολιτισμού. Σκέφτηκα να το αποδομήσω και μαζί με αυτό ίσως ακυρώσω και ένα κομμάτι του εαυτού μου που καμιά φορά τείνει να το πιστέψει. Ας ξεκινήσουμε και αυτή τη συζήτηση... Πώς λοιπόν, η Λατινική Αμερική και οι μεταναστευτικές κοινότητες διαμόρφωσαν το στιλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Όταν μιλάμε για αμερικανική μόδα, συχνά το μυαλό πηγαίνει στο denim της Levi Strauss & Co., στο prep style του Ralph Lauren, στον μινιμαλισμό του Calvin Klein ή στο glamour του Halston. Η αλήθεια όμως, όπως πάντα για τη μόδα, είναι πιο σύνθετη. Η μόδα στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν χτίστηκε μόνο από "Αμερικανούς" σχεδιαστές, ούτε μόνο από luxury brands και πασαρέλες. Χτίστηκε από μετακινήσεις ανθρώπων, πολιτισμών, αναγκών και επιθυμιών. Η αμερικανική μόδα είναι, στην πραγματικότητα, μια μεγάλ...

 Έχεις σκεφτεί πού και πώς παράγονται τα ρούχα γνωστών εταιρειών; Έχεις σκεφτεί ποιοί και σε ποιες συνθήκες εργασίας τα ετοιμάζουν; Πέρα από το γυαλιστερό περιτύλιγμα του marketing, υπάρχουν αλήθειες που επιδεικτικά όλοι αγνοούμε. Δε θα εμβαθύνω σήμερα, επιφυλάσσομαι για μια άλλη φορά. Σήμερα όμως θα παραθέσω πληροφορίες για τη γεωπολιτική της μόδας στην Ευρώπη. Τι εννοούμε με αυτό τον όρο; Όταν μιλάμε για μόδα, συνήθως σκεφτόμαστε πασαρέλες, σχεδιαστές και πολυτελείς οίκους.  Στην πραγματικότητα όμως, η μόδα είναι πολλά επιπλέον πράγματα πέρα από αισθητική, είναι γεωπολιτική, οικονομία, πολιτισμός και εξουσία.  Η Ευρώπη αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σύνθετης σχέσης, καθώς εδώ η ένδυση δεν λειτουργεί μόνο ως προϊόν αλλά ως τεράστιο πολιτισμικό κεφάλαιο. Ο ευρωπαϊκός χάρτης της μόδας δεν δείχνει απλώς πού κατασκευάζονται ρούχα ή πού γίνονται οι επιδείξεις. Αποκαλύπτει ποιος δημιουργεί, ποιος παράγει, ποιος επηρεάζει και τελικά ποιος έχει το δικαί...

 ~Η Μεταμόρφωση του Franz Kafka, βρέθηκε στα χέρια μου πριν περίπου 3-4 μήνες. Ένα αδικαιολόγητα μεγάλο χρονικό διάστημα για να διαβάσω ένα τόσο μικρό βιβλίο.  Οι readers/αναγνώστες θα με καταλάβουν όταν θα γράψω, "δεν ήταν η ώρα του να διαβαστεί". Ίσως έπρεπε μερικά χρόνια νωρίτερα... Τέλος πάντων, και όμως διαβάστηκε παράλληλα με μερικά ακόμα βιβλία. Ήταν ο μόνος τρόπος....Άλλωστε αυτή είναι η φύση της διάσπασης, για να μπορέσω να τελειώσω τον Κάφκα πρέπει να με πλαισιωσω με μερικά βιβλία ακόμα που ίσως, να τα βαριέμαι εξίσου. Έτσι και έγινε. Η πρώτη φορά που διάβασα Κάφκα ήταν 23 χρόνια πρίν, στα 15 μου και αν θυμάμαι καλά ήταν το βιβλίο του "Επιστολή στον πατέρα". Με είχε αγγίξει και τον θαύμασα για τον τρόπο γραφής του. Η Μεταμόρφωση όμως ήταν κάτι διαφορετικό. Βλέπετε είχα έρθει σε επαφή με τον δημιουργό σε πολύ νεαρή ηλικία, είχα ήδη εντυπωσιαστεί σε εκείνη τη φάση της ζωής μου από το έργο του. Κάποιος έβλεπε περίεργα, όπως και εγώ. Κάποιος ένιωθε περίεργα, ό...