civil.A

~Η οθόνη γίνεται κόσμος και ο κόσμος γίνεται απλά το φόντο μιας ζωής. Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στην εποχή μας. Ζούμε στην πιο τεχνολογικά συνδεδεμένη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, κι όμως συχνά νιώθουμε περισσότερο αποκομμένοι από τον ίδιο τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ξυπνάμε και κοιτάζουμε μια οθόνη. Ενημερωνόμαστε από μια οθόνη. Εργαζόμαστε μέσα από οθόνες. Επικοινωνούμε μέσω οθονών. Ερωτευόμαστε, θυμώνουμε, αγανακτούμε, συγκινούμαστε και φοβόμαστε μέσα από οθόνες. Σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, η πραγματικότητα αρχίζει να μετατοπίζεται.  Αυτό που συμβαίνει μακριά απο εμάς αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτό που βρίσκεται ακριωωςς δίπλα μας.  Το μακρινό γίνεται άμεσο και το άμεσο γίνεται σχεδόν αόρατο. Κι όμως, η ζωή έξω από το παράθυρο εξακολουθεί να είναι όμορφη ακριβώς όπως ήταν. Το αεράκι που ακουμπά το πρόσωπο, άλλοτε ζεστό και άλλοτε ψυχρό. Το φως που αλλάζει μέσα στη διάρκεια της ημέρας. Τα σύννεφα που σχηματίζουν εικόνες χωρίς να ζητούν την προσοχή κανενός. ...

 ~Κάποιους μήνες πριν, μια παλιά μου συμμαθήτρια μού έστειλε ένα μήνυμα. Με ρώτησε με διάκριση, αν μπορώ να γράψω ένα κείμενο για το πώς κατάφερα να παραμείνω δημιουργική επιστρέφοντας στην Ξάνθη. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει και να δημιουργεί σε μεγαλύτερες πόλεις να συνεχίσει να το κάνει σε μια μικρότερη κοινωνία. Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή σκέφτομαι την απάντηση. Πώς το κάνω, πώς αντέχω, πολλά ακόμα πώς... Σήμερα όμως, μετά το πρώτο Meet the Product, νομίζω ότι έχω μιαν απάντηση. Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι η επιστροφή μου στην Ξάνθη δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση. Δεν είπα , έκλεισε ο κύκλος στην Αθήνα, γυρνά στην πόλη σου. Προέκυψε από μια συγκυρία και από μια δουλειά που πάντα ήθελα να κάνω. Οπότε ναι, το έκανα για το βιογραφικό. Ο πρώτος καιρός μου εκεί,σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια. Η προσαρμογή μου στην καθημερινότητα της πιο μικρής κοινωνίας δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Πες με χαζή αλλά ναι, μου έλειπε η Αθήνα. Κάθε αλλαγή βέβαια κουβαλά μαζί ...

 ~Από τον έλεγχο και την κτητικότητα μέχρι τη γυναικοκτονία.  Πώς μια κοινωνία μαθαίνει να αμφισβητεί και αργά αργά να αφαιρεί την ελευθερία των γυναικών;  Μέσα στα χρόνια έγινα και εγώ, όπως πολλές, μάρτυρας περιστατικών βίας, περιορισμών και ελέγχου. Όλα αυτά δεν απέχουν πολύ από την πράξη του φόνου. Τα χωρίζει μια πολύ λεπτή χορδή, αυτή της διάκρισης από μικρή ηλικία για το αυτονόητο. Τί είναι κακό; Τί είναι καλό; Αν δεν μπορείς να διακρίνεις καθαρά στην ενήλικη ζωή σου αυτά τα δύο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Χωρίς,ναι μεν αλλά. Κάποια πράγματα είναι απόλυτα καλά και κάποια απόλυτα κακά. Δεν υπάρχει ελαφρυντικό. Δεν υπάρχει άλλοθι. Με προβληματίζει συχνά και αναπόφευκτα το παρατηρώ γύρω μου, πώς μεγαλώνει σήμερα ένα αγόρι και πώς ένα κορίτσι, πώς εξελίσσεται η ζωή τους, τι περιορισμούς γνωρίζει το κάθε φύλο ήδη από την οικογένεια; Η ατομική ελευθερία, ιδιαίτερα της κόρης, θεωρείται συχνά λιγότερο σημαντική από την εικόνα, τη φήμη αλλά και το αίσθημα ελέγχου της οικογένειας...

 "Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο." Αυτή η φράση μοιάζει να είναι απλή, όμως μέσα της κρύβεται ίσως η σημαντικότερη ηθική πρόκληση κάθε σύγχρονης κοινωνίας. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ανθρώπινη αξία κάποιου ακόμη και όταν η ζωή του, οι επιλογές του, η ταυτότητά του, η φύση του, διαφέρουν από τις δικές μας; Το Pride, πάρα τα όσα λέμε και ακούμε, δεν αφορά μόνο τους γκέι ανθρώπους και σίγουρα δεν αφορά μόνο τη σεξουαλικότητα. Στον πυρήνα του, αφορά ένα πολύ παλιό και πανανθρώπινο αίτημα, το δικαίωμα του να υπάρχεις χωρίς φόβο. Αυτή είναι η βάση, η ρίζα, το κέντρο του Pride. Να μπορείς να αγαπάς, να εργάζεσαι, να περπατάς στον δρόμο και να ζεις τη ζωή σου χωρίς να κινδυνεύεις από περιθωριοποίηση, χλευασμό, βία, αποκλεισμό ή και θάνατο. Σε σόκαρε η τελευταία λέξη που έγραψα; Αν ναι, είμαστε σε καλό δρόμο.(Οξύμωρο δεν είναι;) Για να κατανοήσουμε το λόγο που υπάρχει το Pride, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε τι προηγήθηκε στις κοινωνίες που πέρασαν. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μια μικρή αλλά σημα...

 "Σύλβια, ο άνθρωπος με τον άνθρωπο γίνεται." Και λίγο αργότερα, αφού ολοκλήρωνε τη σκέψη της, έκλεινε: "Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο." Αυτές ήταν από τις φράσεις που άκουγα συχνά από τη γιαγιά μου. Με αυτές μεγάλωσα. Και μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις χωρούσαν όλοι οι ευάλωτοι, όλοι οι κυνηγημένοι, όλοι οι διαφορετικοί, εκείνοι που έπρεπε να σωπαίνουν για να επιβιώσουν και να κρύβονται για να μη χαθούν. Αυτή η γυναίκα δεν με μεγάλωσε για να ακούω μόνο. Με μεγάλωσε για να βλέπω. Να παρατηρώ. Να διαβάζω τη σιωπή των ανθρώπων, να αντιλαμβάνομαι όσα δεν λέγονται. Έτσι έμαθα να κοιτάζω πρώτα και να ακούω μετά. Πρόκειται για μια μεγάλη προσωπική ευθύνη και ορισμένες φορές, κακά τα ψέματα, για ένα βάρος. Γιατί όταν έχεις μάθει να βλέπεις πίσω από τις λέξεις, δύσκολα απολαμβάνεις την ευκολία της αδιαφορίας. Δύσκολα προσπερνάς ένα προσωπικό σου στραβοπάτημα λες και δε συνέβη ποτέ. Συχνά σκέφτομαι και κάτι ακόμη. Το γεγονός ότι το γονίδιο της οικογένειάς μου, από αυτή την πλευ...

~Η αισθητική της υπερβολής. Για περισσότερο από μία δεκαετία, η οικογένεια Kardashian δεν υπήρξε μόνο ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Υπήρξε ένα πολιτισμικό μοντέλο που επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα την ομορφιά, την επιτυχία, τη θηλυκότητα, τη φήμη και την ίδια την αξία του ατόμου. Η μεγαλύτερη επιτυχία των Kardashians, κόντρα στα exit polls ,δεν ήταν ότι έγιναν διάσημες. Ήταν ότι κατάφεραν να μετατρέψουν την ίδια τους την ύπαρξη σε ένα προϊόν προς κατανάλωση. Εντόπισαν δηλαδή ένα "κενό", μια ανάγκη και την κάλυψαν, παράγοντας κάτι άυλο και επιδραστικό. Σε έναν κόσμο όπου η δημόσια εικόνα είχε ήδη αρχίσει να αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την πραγματικότητα, οι Kardashians λειτούργησαν ως ο καταλύτης που μετέτρεψε το "φαίνομαι" σε κάτι πολύ  σημαντικότερο από το "είμαι". Η προσωπική ζωή έγινε περιεχόμενο σε μια εξαιρετική για αυτές χρονική συγκυρία, μιας και η άνοδος τους συνέπεσε με την κυριαρχία των soc...

 ~Ο πρόλογος μου σήμερα έχει κέντρο τα παιδιά με τα οποία μεγάλωσα και μεγάλωσες και εσύ μαζί.Τα παιδιά που κάθονταν στο τελευταίο θρανίο γιατί ντρέπονταν, τα παιδιά που δούλευαν από μικρά, τα παιδιά που άκουγαν ότι είναι "περίεργα", "θηλυπρεπή", "ξένα", "πολλά", "λίγα", "λάθος", "κοντά", "χοντρά" και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Τα παιδιά που έμαθαν πολύ νωρίς πως για να γίνουν αποδεκτά έπρεπε να μικρύνουν τον εαυτό τους. Και ξέρεις κάτι, συμμαθήτριά και συμμαθητή μου!; Κάποια από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν και αντί να γίνουν πιο τρυφερά απέναντι στον πόνο των άλλων, αποφάσισαν πως αφού πόνεσαν εκείνα, τώρα δικαιούνται να μετράνε ποιος αξίζει περισσότερη κατανόηση και ποιος λιγότερη. Για αυτά τα παιδιά λοιπόν είναι το σημερινό κείμενο. Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο ελληνικό σπορ. Ένας μόνιμος εθνικός μηχανισμός άμυνας που ενεργοποιείται κάθε φορά που γίνεται οποιαδήποτε συζήτηση γύρω απ...

The Devil wears Prada.  Πράγματι, όταν βγήκε η πρώτη αυτή ταινία, η λέξη Prada, είχε διαφορετική αξία απο αυτή που έχει σήμερα.  Από το 2006 μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά και με σιγουριά μπορώ να πω ότι, ο διάβολος φορούσε Prada. Πλέον φοράει πολυεστέρα με επωνυμία Shein ή και Prada, γιατί έπεσαν και αυτές οι Θερμοπύλες στον πόλεμο της χρηματιστηριακής μόδας. Ο σημερινός πολυεστέρας φτάνει σε σακούλα μέσα σε 48 ώρες, μυρίζει χημικό εργοστάσιο, παράνομη και κακοπληρωμένη εργασία και φωτογραφίζεται μπροστά από έναν καθρέφτη με LED φωτάκια και ενα caption τύπου “obsessed”. Σας καλωσορίζω λοιπόν στη νέα, θαμπή, εποχή της μόδας. Ή μάλλον, στην εποχή χωρίς καμία μόδα. Ας ξεκινήσουμε αυτήν την κουβέντα-μονόλογο και σας προειδοποιώ πως δεν μπορώ να κάνω hold back. Το "The Devil Wears Prada" δεν ήταν ποτέ απλώς μια ταινία για όμορφα ρούχα και κακές γυναίκες με ψηλά τακούνια που έκαναν "κλακ κλακ" στα μωσαϊκά του Runway. Ήταν σίγουρα μια ταινία για εξουσία. Για ιεραρχία. Για αισ...

~Το slip dress γεννήθηκε από ένα παράδοξο, ένα ένδυμα εμπνευσμένο από τα εσώρουχα μετατράπηκε σε σύμβολο δημόσιας κομψότητας. Με λεπτές τιράντες, σατέν υφή και γραμμή που αγκαλιάζει απαλά το σώμα χωρίς υπερβολική δομή, το slip dress εξέφρασε τη minimal αισθητική των 1990s. Ήταν σιωπηλά αισθησιακό, χωρίς κάποια κραυγαλέα επίδειξη. Ο John Galliano συνέβαλε σημαντικά στην ανάδειξή του μέσα από τη δραματική αλλά λεπτή προσέγγισή του στο σώμα και τη ρευστότητα του υφάσματος. Παράλληλα, μοντέλα όπως η Kate Moss το έκαναν εικόνα της εποχής,  σχεδόν γυμνό, εύθραυστο, καθόλου επιτηδευμένο. Ήταν η αντίθεση στην υπερβολή των power shoulders και της λάμψης των ‘80s. Το slip dress εξέφραζε μια νέα αντίληψη θηλυκότητας, λιγότερο κατασκευασμένη, πιο προσωπική και σχεδόν ιδιωτική. Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει με όγκο αλλά με αυτοπεποίθηση και απλότητα. Μέχρι σήμερα, παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η μόδα μπορεί να μετατρέψει το πιο οικείο ένδυμα σε διαχρονικό και al...

 ~Το camel coat είναι από εκείνα τα κομμάτια που δύσκολα ανήκουν σε μία μόνο εποχή. Η καθαρή γραμμή, η ουδέτερη απόχρωση και η αίσθηση ήσυχης πολυτέλειας το κατέστησαν σύμβολο αστικής κομψότητας. Η Max Mara, ιδιαίτερα από τα μέσα του 20ού αιώνα, το μετέτρεψε σε υπογραφή της, δίνοντάς του την ταυτότητα του σύγχρονου διαχρονικού παλτό. Σε μια περίοδο όπου οι γυναίκες εισέρχονταν όλο και πιο δυναμικά στον επαγγελματικό κόσμο, το camel coat λειτούργησε ως ένδυμα κύρους. Δεν ήταν επιδεικτικό, αλλά δήλωνε σοβαρότητα, αυτονομία και refined taste. Ήταν το παλτό της γυναίκας που δεν χρειαζόταν τίποτα φανταχτερό για να επιβεβαιώσει την παρουσία της. Η επιτυχία του βασίστηκε ακριβώς σε αυτή τη σιωπηλή δύναμη. Το camel coat δεν είναι trend αλλά αρχιτεκτονική απλότητα, ένα κομμάτι που φοριέται σήμερα σχεδόν όπως φοριόταν πριν από πενήντα χρόνια. Είναι ίσως η πιο καθαρή απόδειξη ότι η πραγματική πολυτέλεια συχνά κρύβεται στην απουσία υπερβολής. X CivilA 

 ~Ο Azzedine Alaïa δεν σχεδίαζε απλώς φορέματα, σχεδίαζε το σώμα, σχεδίαζε σιλουέτες. Τα περίφημα body-conscious dresses του, που αργότερα ονομάστηκαν naked dresses, αγκάλιαζαν τη σιλουέτα σαν δεύτερο δέρμα. Χρησιμοποιώντας ελαστικά υφάσματα, τεχνική ακρίβεια και σχεδόν γλυπτική αντίληψη της φόρμας, δημιουργούσε ρούχα που δεν έκρυβαν το σώμα αλλά το αναδείκνυαν με απόλυτο έλεγχο. Στη δεκαετία του 1980, όταν η μόδα ακροβατουσε ανάμεσα στο power dressing και στην υπερβολή,ο Alaïa πρότεινε μια διαφορετική μορφή δύναμης.  Το γυναικείο σώμα δεν παρουσιαζόταν ως αντικείμενο θέασης ούτε σεξουαλικοποίησης αλλά ως πεδίο αυτοκυριαρχίας. Η θηλυκότητα γινόταν δύναμη, όχι διακοσμητικό στοιχείο ούτε πόλος έλξης. Γυναίκες όπως η Grace Jones και η Naomi Campbell φόρεσαν τα σχέδιά του και τα μετέτρεψαν σε εικόνες ισχύος. Το naked dress δεν ήταν πρόκληση για χάρη της πρόκλησης· ήταν μια δήλωση αυτοπεποίθησης. Ο Alaïa απέδειξε ότι το πιο αποκαλυπτικό ρούχο μπορεί να είναι ταυτόχρονα και το πιο α...

~ Είχα ακούσει μια ιστορία κάποια χρόνια πριν, που ίσως είναι απλώς ένας αστικός μύθος. Την καταγράφω με κάθε επιφύλαξη, λένε πως κάπου το 70-80 ο Παρθένης αντιμετώπισε μια δυσκολία και ένας γνωστός του υφασματέμπορας, του χάρισε τόπια καφέ ύφασμα τα οποία δεν είχαν πουληθεί και κάθονταν στις αποθήκες του... Έφτιαξε ένα one size φόρεμα το οποίο ξεπούλησε και επανήλθε στο προσκήνιο δριμύτερος. Δεν έχω διασταυρώσει αυτή την ιστορία, σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι μόνο προσβλητική δεν είναι και για αυτό την αναφέρω. Ας συνεχίσουμε με τον σχεδιαστή. Ο Δημήτρης Παρθένης αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης ελληνικής μόδας, μιας και κατάφερε να δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο σχεδιαστικό σύμπαν βασισμένο στον μινιμαλισμό, την αρχιτεκτονική καθαρότητα και τη διαχρονική κομψότητα. Σε αντίθεση με τη θεατρική οπτική άλλων δημιουργών, ο Παρθένης εξέφρασε τη μόδα μέσα από την απλότητα. ~Who is who Ο Δημήτρης Παρθένης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε σχέδιο μόδας και εικαστικές τέχν...

~Κάποια στιγμή, μέσα στα χρόνια που έζησα στην Αθήνα, στα πλαίσια ενός show ήρθα σε επαφή με ένα πιρπιρί και έναν ντουλαμά άρτι αφιχθέντα από το ΠΛΙ(Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα) Στο πιρπιρί με μάγεψε το χρώμα της ελιάς που έφερε και στο ντουλαμά οι πολλαπλές στρώσεις γυαλιστερού, μπεζ και λευκού υφάσματος, η τρομερή εφαρμογή και παρά το βάρος, η κίνηση. Συγκλονιστικά σε ομορφιά και τα δύο και άμεσα συνδεδεμένα με την ιστορία ενδυμασίας στη χώρα μας.(Θα βρείτε πληροφορίες στο τέλος, "Σημειώσεις μιας εκπαιδεύτριας μόδας", σημείο 1). Ας ξεκινήσουμε λοιπόν... Η ενδυματολογική ταυτότητα της Ελλάδας αποτελεί έναν ολοζώντανο χάρτη της ιστορίας, κοινωνίας και του πολιτισμού. Το ελληνικό ένδυμα δεν λειτούργησε ποτέ μόνο σαν μια πρακτική ανάγκη. Υπήρξε εργαλείο έκφρασης κοινωνικής θέσης, φύλου, ηλικίας, οικονομικής δύναμης και συλλογικής ταυτότητας. Μέσα από τις φορεσιές, οι κοινότητες των ανθρώπων επικοινωνούσαν ποιοι είναι, από πού προέρχονται και σε ποιο κοινωνικό πλαίσιο ανήκο...

~Θυμάμαι, κάποια στιγμή λογικά προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, τότε που δεν ήμουν ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή, ένα μεσημέρι να παίζει έναν ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ. Το μάτι μου πήρε τον Πολατόφ σε μια θεατρική σκηνή. Μοντέλα τριγύρω του πάνω σε σκάλες και κάτι πολυέλαιοι να κρέμονται. Μαγεύτηκα. Δεν είδα ρούχα, είδα ατμόσφαιρα, γοητεία και ιδέα και αυτό με συνεπήρε. Ας δούμε ποιός ήταν τελικά αυτός ο σχεδιαστής;! Ο Μιχάλης Πολατόφ υπήρξε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ελληνικής υψηλής ραπτικής του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε το 1948 από Ιταλορώσους γονείς και μεγάλωσε μέσα σε έντονα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Σπούδασε σκηνοθεσία, σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, κάτι που εξηγεί γιατί η δουλειά του είχε πάντα θεατρική διάσταση και όχι μόνο εμπορική λογική.  Η μόδα για εκείνον δεν ήταν απλώς ένδυση  ήταν σκηνική αφήγηση. Ο Πολατόφ έγινε γνωστός κυρίως για τις  haute couture δημιουργίες και τις βραδινές τουαλέτες υψηλής ραπτικής, το formalw...

~Σκέφτομαι ότι υπάρχουν δύο red carpet,που όσοι ασχολούμαστε με τη μόδα περιμένουμε με αγωνία κάθε χρόνο. Το πρώτο είναι το κόκκινο χαλί των Όσκαρ και προσωπικά το περιμένω με ανυπομονησία γιατί μου αρέσει να επιβεβαιωνομαι πώς όλα πλέον είναι λάθος τη συγκεκριμένη βραδιά. Ακόμα και μια δυσάρεστη έκπληξη μπορεί να είναι ένα ίχνος μιας προσπάθειας που δεν πήγε καλά. Όμως το συγκεκριμένο χαλί αποτελεί την πεμπτουσία της αποστείρωσης και του ανέμπνευστου. Το δεύτερο κόκκινο χαλί, είναι αυτό που συγκεντρώνει μεμονωμένες προσωπικότητες από πολλά αντικείμενα και τους δίνει ένα ετήσιο challenge βάση της θεματολογίας της κάθε χρονιάς. Συνεργασίες, εκπλήξεις, λάθη, αστοχίες και μεγάλες επιτυχίες, όλα βαδίζουν πλάι πλάι σε αυτό το χαλί που μόνο αδιάφορο δεν είναι. Τι είναι όμως το Met Gala; Το 1948, όταν η Eleanor Lambert ξεκίνησε ένα φιλανθρωπικό δείπνο για το Costume Institute του Metropolitan Museum of Art, μέχρι σήμερα, το Met Gala έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο σύνθετο από ένα red carpet. ...