Συχνά σκέφτομαι ατάκες που έχω ακούσει σε συζητήσεις ή εχω διαβάσει, ότι η Αμερική σαν ήπειρος αλλά και οι Ηνωμένες πολιτείες Αμερικής δεν έχουν συμβάλει σημαντικά στο χώρο της μόδας ελλείψει κουλτούρας και πολιτισμού.
Σκέφτηκα να το αποδομήσω και μαζί με αυτό ίσως ακυρώσω και ένα κομμάτι του εαυτού μου που καμιά φορά τείνει να το πιστέψει.
Ας ξεκινήσουμε και αυτή τη συζήτηση...
Πώς λοιπόν, η Λατινική Αμερική και οι μεταναστευτικές κοινότητες διαμόρφωσαν το στιλ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όταν μιλάμε για αμερικανική μόδα, συχνά το μυαλό πηγαίνει στο denim της Levi Strauss & Co., στο prep style του Ralph Lauren, στον μινιμαλισμό του Calvin Klein ή στο glamour του Halston.
Η αλήθεια όμως, όπως πάντα για τη μόδα, είναι πιο σύνθετη.
Η μόδα στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν χτίστηκε μόνο από "Αμερικανούς" σχεδιαστές, ούτε μόνο από luxury brands και πασαρέλες. Χτίστηκε από μετακινήσεις ανθρώπων, πολιτισμών, αναγκών και επιθυμιών.
Η αμερικανική μόδα είναι, στην πραγματικότητα, μια μεγάλη μεταναστευτική ιστορία.
Η Λατινική Αμερική και η αισθητική της, δεν επηρέασε μόνο τη μόδα μέσω σχεδιαστών, έφερε μαζί της μια ολόκληρη νέα γλώσσα οπτικής επικοινωνίας.
Σε αντίθεση με την αμερικανική πρακτικότητα ή την ευρωπαϊκή αυστηρότητα, η λατινοαμερικανική επιρροή εισήγαγε έντονα χρώματα και prints, δραματικές σιλουέτες, έντονη θεατρικότητα στο βραδινό ντύσιμο και φυσικά ακόμα πιο έντονη σχέση με τη θηλυκότητα και την κοινωνική παρουσία μέσα από το ένδυμα. Η εμφάνιση δεν ήταν απλώς προσωπικό στιλ. Ήταν δημόσια δήλωση και χαρακτηρισμός για μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα.
Αυτό φαίνεται καθαρά σε δημιουργούς όπως η Carolina Herrera και ο Oscar de la Renta, που έφεραν στην αμερικανική μόδα μια νέα αντίληψη κομψότητας, πιο δυναμική, πιο τελετουργική, πιο κοινωνικά φορτισμένη με χαρακτήρα και ένα μήνυμα παρουσίας της κουλτούρας των μειονοτήτων.
Δεν προσαρμόστηκαν απλώς στο αμερικανικό σύστημα, το αναδιαμόρφωσαν.
Βλέπεις η μόδα δεν είναι μόνο έμπνευση είναι και σκληρή εργασία. Πολλοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό και είναι λογικό. Το παρατηρώ σε μαθητές μου και παλαιότερα σε παιδιά που έκαναν την πρακτική τους ή και σε συνεργάτες. Αρκετοί μπαίνουν σε αυτόν τον χώρο για το "ζήτω". Αυτό δεν υπάρχει στο επάγγελμα μας.
Επανέρχομαι πριν ανοιξω μια ακόμα μεγάλη κουβέντα...
Η βιομηχανία ένδυσης στη New York City, στο Los Angeles και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα στηρίχθηκε για δεκαετίες κατά κύριο λόγο στη μεταναστευτική εργασία.
Λατινοαμερικανοί, Ασιάτες, Ιταλικές και Εβραϊκές κοινότητες, και αργότερα νέοι μετανάστες από όλο τον κόσμο, αποτέλεσαν τη βάση της παραγωγής, έκαναν ραφή, το λεγόμενο tailoring, textile work, garment districts,μικρά εργαστήρια παραγωγής κλπ.
Πολλές φορές η "αμερικανική πολυτέλεια" φοριόταν από την ελίτ, αλλά κατασκευαζόταν από ανθρώπους που έμεναν αόρατοι σε ένα περιθώριο και το βράδυ επέστρεφαν σε ένα σπίτι που ίσως δεν είχε ρεύμα.
Η λάμψη είχε πάντα από πίσω της χέρια που δεν φαίνονταν όπως και σήμερα συμβαίνει με το γνωστό σε όλους μας fast fashion.
Η αμερικανική μόδα δεν διαμορφώθηκε μόνο από τους οίκους πολυτελείας αλλά και από τις γειτονιές, έτσι γεννήθηκε και το street fashion, από την περιφέρεια.
Το Chicano style, η Nuyorican ταυτότητα, το hip-hop fashion, το Bronx streetwear, η sneaker κουλτούρα και το urban tailoring γεννήθηκαν μέσα από κοινότητες μεταναστών και περιθωριοποιημένων και αποκλεισμένων ομάδων.
Εκεί, η μόδα δεν είχε να κάνει με το "πολυτελές", είχε να κάνει με το να είσαι ορατός, να κανεις θόρυβο ώστε να σε ακούσουν και να σε δουν
Η πολυτέλεια δεν ήταν η τιμή του ρούχου, αλλά η δυνατότητα να δηλώσεις την παρουσία σου.
Σήμερα αυτό το ονομάζουμε luxury streetwear, τότε ήταν απλώς επιβίωση, κάλυψη πρακτικών αναγκών και αυτοέκφραση.
Ο Virgil Abloh για παράδειγμα απλώς μετέφερε αυτόν τον κώδικα που γνώριζε πολύ καλά, από τον δρόμο στους μεγάλους οίκους μόδας.
Για πολλές μεταναστευτικές κοινότητες, το ντύσιμο δεν ήταν ποτέ απλώς θέμα αισθητικής.
Ήταν όμως απόδειξη κοινωνικής ανόδου και άμυνα απέναντι στον αποκλεισμό που βίωναν και βιώνουν ακόμα.
Παράλληλα ήταν και κάτι πολύ προσωπικό για αυτούς,πολιτισμική μνήμη και ένδειξη αξιοπρέπειας, ακόμα και ένας τρόπος να διεκδικήσεις σεβασμό.
Το "Sunday best", η σημασία του σωστού tailoring, η ανάγκη να φαίνεσαι "σωστά" συνδέονται βαθιά με την εμπειρία της μετανάστευσης.
Όταν η κοινωνία αμφισβητεί την αξία σου, το ρούχο γίνεται τρόπος να την υπενθυμίσεις.
Η Αμερική αγαπά την αισθητική της διαφορετικότητας αλλά βιώνει μια τεράστια αντίφαση, δηλαδή, δεν αγαπά πάντα τους ανθρώπους που τη δημιούργησαν.
Αποθεώνει το latin glamour, αλλά όχι πάντα τον Λατίνο εργάτη, εξυψώνει το streetwear, αλλά στην καλύτερη περίπτωση αγνοεί τις κοινότητες που το γέννησαν.
Χρησιμοποιεί την εικόνα της πολυπολιτισμικότητας σαν πόλο έλξης και κομμάτι του μάρκετινγκ, χωρίς πάντα να αποδέχεται την κοινωνική της πραγματικότητα.
Και ίσως αυτή είναι η πιο ειλικρινής ανάγνωση που μπορώ να κάνω σήμερα στο σύνολο της αμερικανικής μόδας.
Οδηγούμαι λοιπόν σε ένα συμπέρασμα, η Λατινική Αμερική δεν πρόσθεσε απλώς χρώμα στην αμερικανική μόδα, υπήρξε θεμέλιο της.
Οι μετανάστες δεν υπήρξαν απλώς εργατικά χέρια, υπήρξαν οι φορείς της πραγματικής καινοτομίας, στις γραμμές, στα σώματα, στον δρόμο και στην ίδια την έννοια της επιθυμίας που σχηματίστηκε από τις ανάγκες των ανθρώπων.
Η αμερικανική μόδα δεν είναι εθνική λοιπόν αλλά ειναι μεταναστευτική. Και ίσως γι’ αυτό μπόρεσε και έγινε παγκόσμια.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου