Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

All signal No noise•

 ~A manifesto for women who are done explaining themselves.

Δεν είμαστε εδώ για να ντυθούμε,είμαστε όμως εδώ για να σταθούμε μέσα σε ένα περιβάλλον, μέσα σε μια κοινωνία ανθρώπων.

Αν υπήρχε ένα μανιφέστο για το all signal, no noise, θα ξεκινούσε ακριβώς έτσι.

Τι σημαίνει όμως αυτή η φράση;

Στη μόδα, το “all signal, no noise” σημαίνει ότι ένα ρούχο, ένα look ή και ένα brand επικοινωνεί ξεκάθαρα την ταυτότητά του χωρίς περιττά στοιχεία. Το “signal” είναι αυτό που θέλεις πραγματικά να πεις, η αισθητική, η πρόθεση, το attitude, η ποιότητα, η σιλουέτα. Το “noise” είναι ό,τι αποσπά, τα υπερβολικά trends, πολλά λογότυπα, περιττές λεπτομέρειες, styling που μοιάζει να φωνάζει χωρίς λόγο. Άρα ένα “all signal, no noise” look μπορεί να είναι για παράδειγμα, πολύ καθαρές γραμμές, λίγα αλλά σωστά κομμάτια,έντονη ταυτότητα χωρίς υπερβολή, ρούχα που “μιλούν” μέσα από την υφή, την εφαρμογή και όχι επειδή προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με στολίδια κλπ λεπτομέρειες.

Για παράδειγμα, ένα μαύρο oversized παλτό, λευκό πουκάμισο και ένα ιδιαίτερο κόσμημα μπορεί να είναι πιο “all signal, no noise” από ένα outfit με δέκα trends συνδυασμένα μαζί.

Σαν φράση, έχει και μια πιο σύγχρονη, σχεδόν αντιδραστική διάσταση. Δηλαδή σε μια εποχή που όλα είναι υπερφορτωμένα, η αληθινή πολυτέλεια είναι η σαφήνεια. Ένα στιλ που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να το προσέξεις.

Αν συνεχίζαμε το μανιφέστο, θα ήταν πιθανολογώ, κάπως έτσι,

Δεν μας ενδιαφέρει το “πώς φαίνεται” το ρούχο, μας ενδιαφέρει το πώς και αν λειτουργεί.

Έχουμε κουραστεί, από τα trends που αλλάζουν πριν τα φορέσεις, από τα ρούχα που θέλουν εξήγηση και τα looks που ζητούν επιβεβαίωση.

Από την ανάγκη να “είμαστε κάτι” κάθε μέρα.

Δεν θέλουμε περισσότερες επιλογές.

Θέλουμε καλύτερα φίλτρα ώστε να επιλέγουμε.

Δεν θέλουμε άλλα ρούχα,θέλουμε ρούχα που δεν μας αποσπούν από εμάς και την ουσία μας.

Πιστεύουμε ότι το σώμα δεν είναι καμβάς, αλλά είναι ένα λειτουργικό σύστημα και το ρούχο δεν είναι διακόσμηση, αλλά είναι παρέμβαση και τρόπος ρύθμισης αυτού του συστήματος.

Κάθε γραμμή που φοράμε είτε μας σταθεροποιεί είτε μας αποσυντονίζει.

Κάθε ύφασμα είτε μας ηρεμεί είτε μας κουράζει.

Κάθε επιλογή είτε είναι σήμα είτε είναι θόρυβος.

Δεν ντυνόμαστε για να αρέσουμε.

Δεν ντυνόμαστε για να εντυπωσιάσουμε.

Δεν ντυνόμαστε για να αποδείξουμε.

Ντυνόμαστε για να ευθυγραμμισουμε το μέσα με το έξω.

Δεν πιστεύουμε στην τελειότητα.

Πιστεύουμε όμως στη σαφήνεια.

Δεν πιστεύουμε στο “statement”.

Πιστεύουμε στη δωρικοτητα.

Η δύναμη δεν είναι στο να φαίνεσαι.

Είναι στο να μην χρειάζεται να προσπαθείς να φανείς.

Αφαιρούμε.

Όχι για να έχουμε λιγότερα αλλά για να έχουμε μόνο αυτά που αντέχουν.

Αυτά που δεν τα σκέφτεσαι,δεν τα διορθώνεις,δεν σε τραβάνε.

Αυτά που σε αφήνουν απλά να είσαι. 

Αν ένα ρούχο χρειάζεται effort, δεν είναι για εμάς.

Αν ένα ρούχο χρειάζεται εξήγηση, δεν είναι για εμάς.

Αν ένα ρούχο δημιουργεί θόρυβο, δεν είναι για εμάς.

Επιλέγουμε το λιγότερο, το καθαρότερο, το πιο ακριβές.

Όχι ως αισθητική αλλά ως στάση.

Γιατί στο τέλος δεν είναι το ρούχο που σε ορίζει

είναι το πόσο χώρο σου αφήνει να υπάρξεις ως ο εαυτός σου.

All signal. No noise.

Όχι ως trend.

Ως φίλτρο.

Όχι ως ύφος.

Ως απόφαση.

Όχι ως μόδα.

Ως τρόπος να υπάρχεις.

    ~• Σημειώσεις μιας εκπαιδευτριας μόδας•~

Η φράση «all signal, no noise» στη μόδα αναφέρεται στη συνειδητή αφαίρεση κάθε περιττού στοιχείου, ώστε να αναδεικνύεται με ακρίβεια το βασικό μήνυμα ενός ενδύματος ή ενός look. Το “signal” είναι η καθαρή πρόθεση του σχεδιασμού (γραμμή, εφαρμογή, υλικό, ταυτότητα), ενώ το “noise” αφορά την υπερφόρτωση από τάσεις, διακοσμητικά στοιχεία ή styling χωρίς συνοχή. Σε επίπεδο Νευροαισθητικής, αυτή η προσέγγιση συνδέεται με τον τρόπο που ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την οπτική πληροφορία. Τα καθαρά, δομημένα και συνεκτικά ερεθίσματα μειώνουν το γνωστικό φορτίο και επιτρέπουν ταχύτερη και πιο ουσιαστική αισθητική απόκριση, ενισχύοντας την αίσθηση αρμονίας. Στην πράξη, πρόκειται για μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ποιότητα αντί της ποσότητας, στη σαφήνεια αντί της εντύπωσης και στη διαχρονικότητα αντί της εφήμερης τάσης, εκπαιδεύοντας το μάτι να διαβάζει τη μόδα όχι ως συσσώρευση, αλλά ως επιμελημένη επιλογή με συγκεκριμένο νόημα.

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...