~Ή αλλιώς, να βουτάς τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσεις.
Ζούμε στην εποχή της αποδοχής (ας γελάσουμε χορωδιακά με το τρία) και ταυτόχρονα στην εποχή της μεγαλύτερης λεκτικής βίας (και ας συμφωνήσουμε σιωπηλά με αυτό.)
Υπήρχε μια εποχή που η μόδα δεν ήταν συμπεριληπτική.
Τα σώματα, οι όγκοι, ήταν όλα συγκεκριμένα.
Τα πρότυπα αυστηρά. Οριοθετημένα μπορούσες να φορέσεις ότι σου αναλογούσε.
Η διαφορετικότητα σχεδόν ανύπαρκτη στη βιομηχανία, σε αντίθεση με τον πραγματικό κόσμο.
Η προσέγγιση ήταν πάντα βάση του πώς πρέπει να είσαι.
Και όμως μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, φαινομενικά τουλάχιστον, η κοινωνία έμοιαζε λιγότερο καυστική, περισσότερο ευγενική από ότι σήμερα.
Τι αντίφαση.
Σήμερα μιλάμε για αποδοχή.
(Χορωδιακό γέλιο παρακαλώ)
Για diversity.
Για inclusivity.
Και την ίδια στιγμή, δεν θυμάμαι στα χρόνια που ζω, άλλη εποχή όπου ο άνθρωπος να είναι τόσο σκληρός με τον άνθρωπο, αναλογικά της εξέλιξης μας μέσα στα χρόνια.
Και αυτό όχι απαραίτητα με πράξεις, αλλά με λέξεις.
Και οι λέξεις ,το ξέρουμε όλοι πολύ καλά, μόνο αθώες δεν είναι.
Αυταποδεικτα, πια ζούμε στην εποχή της εικόνας και η εικόνα δεν είναι ποτέ ουδέτερη, είναι όμως σίγουρα πεδίο κρίσης.
Και σύγκρισης. Και επιβεβαίωσης. Και απόρριψης.
Τα social media δεν δημιούργησαν τη σκληρότητα.
Την εξέθεσαν. Την επιτάχυναν. Την έκαναν καθημερινή και συνεχόμενη.
Κατηγορούμε τις προηγούμενες γενιές για το «τι θα πει ο κόσμος», αλλά ας είμαστε ειλικρινείς.
Σήμερα ο κόσμος όχι μόνο λέει, αλλά σχολιάζει, ειρωνεύεται, ακυρώνει, επιτίθεται, δημόσια και μαζικά. Χωρίς κόστος.
Σε αυτό εδώ το σημείο η μόδα έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο.
Γιατί η μόδα είναι εικόνα και η εικόνα είναι ευάλωτη.
Μπορεί σήμερα τα μοντέλα να μην τρώνε βαμβάκι.
Μπορεί να βλέπουμε περισσότερα σώματα, περισσότερες ηλικίες, περισσότερες ταυτότητες.
Αλλά τα νέα κορίτσια;
Βαράνε η μία την άλλη λεκτικά (και δυστυχώς, όχι μόνο) με μια σκληρότητα που δεν είναι απελευθέρωση.
Είναι μετατόπιση της βίας.
Εδώ έρχεται το δύσκολο ερώτημα για εμένα,
"Έχουμε ξεφύγει από την πατριαρχία;".
Ή απλώς την έχουμε εσωτερικεύσει, κρύβοντας την πίσω από κινήματα κλπ.
Γιατί όταν η μία γυναίκα κρίνει την άλλη με όρους εμφάνισης, αποδοχής, desirability , ποιανού το βλέμμα αναπαράγει;
Ποιον εξυπηρετεί;
Μη μου πείτε ότι οι γυναίκες δεν βλέπουμε υπό το πρίσμα του male gaze, γιατί θα πετάξω 38 χρόνια μαθητείας στον πλανήτη Γη, στην ελληνική κοινωνία, στον κουβά.
Η συμπερίληψη χωρίς ευγένεια είναι κενή.
Η αποδοχή χωρίς σεβασμό είναι προσχηματική.
Και η ελευθερία χωρίς ενσυναίσθηση γίνεται πολύ γρήγορα βία.
Δεν χρειαζόμαστε μόνο περισσότερη διαφορετικότητα, που έτσι και αλλιώς την έχουμε μιας και όλοι είμαστε διαφορετικοί. Χρειαζόμαστε περισσότερη κατανόηση μπροστά στη διαφορετικότητα.
Περισσότερη αυτογνωσία.
Περισσότερη σιωπή ,εκεί που πάμε να κρίνουμε ή όπως μου έλεγαν όταν ήμουν μικρή, "να βουτάς τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσεις.".
Γιατί τελικά δεν είναι αρκετό να χωράνε όλοι στην προκαθορισμένη εικόνα.
Το ζητούμενο είναι το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον μέσα σε αυτήν.
Take care of each other!
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου