Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το wrap dress της Diane Von Furstenberg•

 ~Πόσα φορέματα έχουν άραγε υπάρξει; Από τα τόσα που έχουν περάσει γιατί αυτό το συγκεκριμένο είναι άξιο συζήτησης;

Αμέτρητα φορέματα μέσα στα χρόνια, αλλά μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν να αλλάξουν τη σχέση μιας γυναίκας με το ίδιο της το σώμα.

Το wrap dress της Diane von Furstenberg είναι ένα από αυτά.

Το 1974, παρουσιάστηκε ένα φόρεμα που έκλεινε με έναν απλό τρόπο, τυλιγόταν γύρω από το σώμα.

Χωρίς φερμουάρ, χωρίς αυστηρή δομή, χωρίς περιορισμό. Μέχρι τότε, τα περισσότερα ρούχα απαιτούσαν από το σώμα να προσαρμοστεί.

Υπήρχε ένα “σωστό” σχήμα, ένα “ιδανικό” μέγεθος.

Και το ρούχο λειτουργούσε ως εργαλείο για να έρθεις κοντά σε αυτή την επιβεβλημένη ορθότητα.

Το wrap dress όμως και η σχεδιάστρια μόδας Diane Von Furstenberg έκαναν το αντίθετο.

Προσαρμόστηκε η σκέψη της και το φόρεμα αυτό στο γυναικείο σώμα, στη γυναικεία ανάγκη.

Και αυτή η στροφή ήταν βαθιά επαναστατική, γιατί μια γυναίκα σχεδιάστρια δεν εξυπηρέτησε το male gaze αλλά την ανάγκη του γυναικείου σώματος για ανάσα, για άνεση και αποδοχή.

Για πρώτη φορά, το σώμα δεν ήταν πρόβλημα προς διόρθωση, ήταν το σημείο αναφοράς.

Η Diane von Furstenberg δεν σχεδίασε απλώς ένα πρακτικό φόρεμα, δημιούργησε ένα ένδυμα που συνόδευσε μια νέα κοινωνική πραγματικότητα.

Τη γυναίκα που εργαζόταν, τη γυναίκα που ζούσε μόνη της. Τη γυναίκα που δεν όριζε την ταυτότητά της μέσα από κάποιον άλλον.

Το wrap dress έγινε σύμβολο ανεξαρτησίας.

Όχι επειδή ήταν προκλητικό, αλλά επειδή ήταν λειτουργικό.

Και η λειτουργικότητα, ξανά, είναι πολιτική.

Σήμερα, ζούμε σε μια εποχή που μιλά συνεχώς για body positivity.

Για αποδοχή.

Για διαφορετικότητα.

Και όμως, ταυτόχρονα, τα σώματα εξακολουθούν να κρίνονται, να συγκρίνονται, να αξιολογούνται.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα παραμένει επίκαιρο.

Ποιος προσαρμόζεται σε ποιον;

Το σώμα στο ρούχο;

Ή το ρούχο στο σώμα;

Το wrap dress μας έδωσε μια απάντηση πριν από πενήντα χρόνια.

Και ίσως να μην την έχουμε κατανοήσει πλήρως ακόμα.

Γιατί η αληθινή αποδοχή δεν βρίσκεται στο να “χωράς”.

Βρίσκεται στο να μην χρειάζεται να αλλάξεις αυτό που είσαι  για να φορέσεις κάτι που θέλεις.

Το wrap dress επαναλαμβάνω, δεν είναι απλώς ένα φόρεμα. Είναι μια υπενθύμιση.

Ότι το σώμα δεν είναι project, ούτε είναι πρόβλημα. Δεν είναι κάτι που περιμένει να διορθωθεί. Είναι το σημείο από το οποίο ξεκινούν όλα.

Και ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη επανάσταση της μόδας να ήταν πάντα αυτή, όχι να αλλάξει το σώμα.

Αλλά να το αποδεχτεί, να το σεβαστεί, να το εκτιμήσει και να το αναδείξει.

X CivilA



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...