Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το wrap dress της Diane Von Furstenberg•

 ~Πόσα φορέματα έχουν άραγε υπάρξει; Από τα τόσα που έχουν περάσει γιατί αυτό το συγκεκριμένο είναι άξιο συζήτησης;

Αμέτρητα φορέματα μέσα στα χρόνια, αλλά μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν να αλλάξουν τη σχέση μιας γυναίκας με το ίδιο της το σώμα.

Το wrap dress της Diane von Furstenberg είναι ένα από αυτά.

Το 1974, παρουσιάστηκε ένα φόρεμα που έκλεινε με έναν απλό τρόπο, τυλιγόταν γύρω από το σώμα.

Χωρίς φερμουάρ, χωρίς αυστηρή δομή, χωρίς περιορισμό. Μέχρι τότε, τα περισσότερα ρούχα απαιτούσαν από το σώμα να προσαρμοστεί.

Υπήρχε ένα “σωστό” σχήμα, ένα “ιδανικό” μέγεθος.

Και το ρούχο λειτουργούσε ως εργαλείο για να έρθεις κοντά σε αυτή την επιβεβλημένη ορθότητα.

Το wrap dress όμως και η σχεδιάστρια μόδας Diane Von Furstenberg έκαναν το αντίθετο.

Προσαρμόστηκε η σκέψη της και το φόρεμα αυτό στο γυναικείο σώμα, στη γυναικεία ανάγκη.

Και αυτή η στροφή ήταν βαθιά επαναστατική, γιατί μια γυναίκα σχεδιάστρια δεν εξυπηρέτησε το male gaze αλλά την ανάγκη του γυναικείου σώματος για ανάσα, για άνεση και αποδοχή.

Για πρώτη φορά, το σώμα δεν ήταν πρόβλημα προς διόρθωση, ήταν το σημείο αναφοράς.

Η Diane von Furstenberg δεν σχεδίασε απλώς ένα πρακτικό φόρεμα, δημιούργησε ένα ένδυμα που συνόδευσε μια νέα κοινωνική πραγματικότητα.

Τη γυναίκα που εργαζόταν, τη γυναίκα που ζούσε μόνη της. Τη γυναίκα που δεν όριζε την ταυτότητά της μέσα από κάποιον άλλον.

Το wrap dress έγινε σύμβολο ανεξαρτησίας.

Όχι επειδή ήταν προκλητικό, αλλά επειδή ήταν λειτουργικό.

Και η λειτουργικότητα, ξανά, είναι πολιτική.

Σήμερα, ζούμε σε μια εποχή που μιλά συνεχώς για body positivity.

Για αποδοχή.

Για διαφορετικότητα.

Και όμως, ταυτόχρονα, τα σώματα εξακολουθούν να κρίνονται, να συγκρίνονται, να αξιολογούνται.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα παραμένει επίκαιρο.

Ποιος προσαρμόζεται σε ποιον;

Το σώμα στο ρούχο;

Ή το ρούχο στο σώμα;

Το wrap dress μας έδωσε μια απάντηση πριν από πενήντα χρόνια.

Και ίσως να μην την έχουμε κατανοήσει πλήρως ακόμα.

Γιατί η αληθινή αποδοχή δεν βρίσκεται στο να “χωράς”.

Βρίσκεται στο να μην χρειάζεται να αλλάξεις αυτό που είσαι  για να φορέσεις κάτι που θέλεις.

Το wrap dress επαναλαμβάνω, δεν είναι απλώς ένα φόρεμα. Είναι μια υπενθύμιση.

Ότι το σώμα δεν είναι project, ούτε είναι πρόβλημα. Δεν είναι κάτι που περιμένει να διορθωθεί. Είναι το σημείο από το οποίο ξεκινούν όλα.

Και ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη επανάσταση της μόδας να ήταν πάντα αυτή, όχι να αλλάξει το σώμα.

Αλλά να το αποδεχτεί, να το σεβαστεί, να το εκτιμήσει και να το αναδείξει.

X CivilA



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...