~Σημειώσεις από ένα περιβάλλον που δεν φώναζε μόνο.
Δούλεψα για περίπου δύο χρόνια και κάτι, σε ένα περιβάλλον που πάντα όχι μόνο,ήθελα αλλά και ονειρευόμουν, ανάμεσα σε show, backstage, φωτογραφίσεις.
Το λέω αυτό πρώτα, γιατί έχει σημασία.
Δεν βρέθηκα εκεί από ανάγκη, βρέθηκα γιατί το ήθελα. Γιατί με ενδιέφερε. Γιατί ήθελα βιογραφικό και εμπειρία. Γιατί ήθελα περισσότερα. Γιατί ήθελα και άλλη, περισσότερη γνώση.Γιατί με εξέλιξε.
Και με εξέλιξε.
Ο άνθρωπος με τον οποίο συνεργάστηκα είχε μέσα του κάτι που δεν συναντάς συχνά, κάτι που προσωπικά με συγκινεί, με συγκλονίζει και με τεομοκρατει.
Είχε νου. Μια μικρή ιδιοφυΐα μέσα σε ένα μικρό , αιχμηρό κεφάλι.
Το λέω συνειδητά και δεν το παίρνω στιγμή πίσω. Πες το και σύνδρομο της Στοκχόλμης, αλλά η ευφυΐα ήταν υπαρκτή.
Αλλά. (πάντα υπάρχει ένα αλλά, πολύ μεγάλο αυτή τη φορά)
Δεν μπορώ να παραβλέψω τη συμπεριφορά του ανθρώπου αυτού.
Δεν ήταν "δύσκολος" άνθρωπος, δεν ήταν "απαιτητικός", δεν ήταν "τελειομανής".
Ήταν βίαιος.
Λεκτικά.
Συστηματικά.
Απρόβλεπτα.
Και αυτό το κατάλαβα πολύ καιρό μετά.
Δεν ήμουν εγώ ο αποδέκτης αυτής της βιαιότητας, όμως αυτό δε σημαίνει τίποτα, γιατί υπήρξαν παρούσα.
Για κάποιο διάστημα αυτό βέβαια με μπέρδεψε.
Έχω την τάση να αφουγκράζομαι το γιατί της υπόθεσης. Κατανοώ και δικαιολογώ, σκέφτομαι πως όλοι έχουμε κακές στιγμές και στο πεδίο της δουλειάς αυτό γίνεται πιο έντονο.
Όταν λοιπόν δεν είσαι ο αποδέκτης, όταν δεν σου συμβαίνει άμεσα, νομίζεις ότι μπορείς να το διαχειριστείς.
Ότι απλώς το παρατηρείς.
Ότι "δεν είναι δικό σου".
Αυτό όμως δεν ισχύει.
Ήμουν εκεί. Το είδα, το άκουσα, το ένιωσα και αυτό δεν αλλάζει.
Σε backstage, σε γυρίσματα, σε χώρους που από έξω μοιάζουν με κάτι άλλο.
Όμορφοι χώροι.
Γρήγοροι, με ταχυτητα και εναλλαγές.
"Ζωντανοί".
Μέχρι να αλλάξει ο αέρας που λέμε...
Και πιστέψτε με, αλλάζει πολύ γρήγορα.
Και όλα παίρνουν άλλη τροπή σε ένα μόνο κλάσμα δευτερολέπτου.
Σχόλια πρώτα. Έπειτα φωνές.
Προσβολές.
Απειλές.
Άνθρωποι που μαζεύονται μέσα τους και κλείνονται από φόβο για να μην απαντήσουν και συμβεί κάτι χειρότερο. Φόβος.
Άνθρωποι που γελάνε νευρικά για να σπάσει η ένταση.
Άνθρωποι που συνεχίζουν να δουλεύουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Και συνεχίζαμε σαν να μην έγινε, σαν να μην ακούσαμε, σα να μη νιώσαμε.
Σαν να ήταν ένα αναμενόμενο μέρος της γνώριμης διαδικασίας.
Σε ένα γύρισμα, πήρε ένα σκαμπό από τα prop και το πέταξε, αυτό αιωρήθηκε για λίγα δευτερόλεπτα πάνω από τα κεφάλια των μοντέλων.
Δεν χτύπησε κανέναν. Αυτό λέγεται συνήθως "ευτυχώς". Ευτυχώς για ποιον όμως; Για αυτόν που δεν άνοιξε το κεφάλι του, για εκείνο το άτομο που δεν μπήκε φυλακή, για εμένα που... φφφφφφφ, δε χωράει χιούμορ εδώ.
Συνεχίζω.
Εγώ εκεί κατάλαβα κάτι άλλο.
Όχι "ευτυχώς". Αλλά, "Ήρθε η στιγμή."
Η στιγμή της κατανόησης ότι αυτό δεν είναι απλά μια μέρα με ένταση.
Δεν είναι καν μια κακή μέρα.
Δεν είναι ούτε η πίεση της δουλειάς.
Είναι ποιότητα ανθρώπου, χαρακτήρας και ίσως ασθένεια.
Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Και σε ένα μοτίβο, δεν είσαι εξαίρεση ούτε εσύ ούτε εγω, απλώς δεν έχει έρθει ακόμα η σειρά μας.
Σε εμένα, αυτό το άτομο βλέπεις, δεν φώναζε.
Σε εμένα ερχόταν για να "σπάσει", να λυγίσει, να κλάψει.
Και αυτό είναι μια άλλη μορφή, τεράστιου βάρους, σκιάς και ευθύνης που δεν περιγράφεται εύκολα.
Δεν χρειάζεται να σου φωνάξει κάποιος για να σε φθείρει, αρκεί να κρατάς όλο αυτό που ξεχειλίζει από εκείνον για να μην λούσει όλους τους άλλους. Τα λεγόμενα μπουγαδόνερα...
Κάπου εκεί ξεκίνησε κάτι πολύ ήσυχο μέσα μου.
Όχι αντίδραση, ούτε θυμός. Αυτά ήρθαν μετά.
Μια απόφαση ήταν, καθαρή, "Πρέπει να φύγω."
Όχι με σύγκρουση και καλύτερα χωρίς πολλές εξηγήσεις. Όχι με δραματικότητα. Όσο γίνεται αθόρυβα.
Γιατί σε τέτοια περιβάλλοντα δεν φεύγεις πάντα όταν γίνει το "μεγάλο" μπαμ, φεύγεις όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι έρχεται μετά.
Υπάρχει μια περίεργη ανοχή από πολλούς, σε τέτοιες συμπεριφορές.
Ειδικά σε χώρους δημιουργικούς, στη μόδα, στην τέχνη, στην παραγωγή, στη μουσική, στο θέατρο, στην όπερα.
Τη βαφτίζουμε λανθασμένα, "πάθος" και "ένταση" , "πειθαρχία" ή όπως εγώ,"ιδιοφυΐα".
Σαν να είναι απαραίτητο συστατικό αυτή η βία και αυτή η σιωπή, σαν να μην γίνεται αλλιώς.
Αυτό ευτυχώς, δεν ισχύει.
Η δημιουργία δεν χρειάζεται φόβο για να υπάρξει.
Δεν χρειάζεται να μικρύνουν οι άνθρωποι για να φανεί το αποτέλεσμα μεγάλο.
Και ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι η ίδια η συμπεριφορά.
Είναι το πόσο εύκολα τη συνήθισα και εγώ όπως πολλοί ακόμα. Το πόσο γρήγορα προσαρμόζεσαι ίσως, αν και το στομάχι μου για δύο και χρόνια δεν χαλάρωσε ούτε ένα δευτερόλεπτο.
Πόσο αθόρυβα δεχόμαστε το "έτσι είναι εδώ" προκειμένου να κάνουμε κάτι που αγαπάμε, αναρωτιέμαι...
Βέβαια όλο αυτό κρατάει μέχρι να έρθει μια στιγμή που δεν μπορείς πια να κάνεις ότι δεν βλέπεις, ότι δεν αισθάνεσαι, ότι δεν συναινείς και εσύ σε αυτό εφόσον είσαι εκεί και δεν μιλάς.
Από εκεί δεν έφυγα λοιπόν γιατί δεν άντεξα, αν και έμαθα ότι δεν χρειάζεται να αντέχω, όχι τότε, αλλά μερικά χρόνια μετά σε μια άλλη δουλειά.
Έφυγα γιατί κατάλαβα.
Κατάλαβα ότι δεν γίνεται να επιτρέπω σε κανέναν να πατάει στην επιθυμία μου για να εκπληρώσει τα δικά του όνειρα, κατάλαβα ότι δεν γίνεται να επιτρέπω να υπάρχω σε περιστατικά βίας οποιασδήποτε μορφής χωρίς να παίρνω άμεσα θέση, κατάλαβα ότι η εξομάλυνση αυτών των καταστάσεων δεν είναι για κανένα λόγο "παίρνω θέση". Κατάλαβα ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν δουλειά μου. Κατάλαβα ότι υπάρχει όριο στο τι ανεχόμαστε και αυτό πρέπει να σαφές και ευδιάκριτο. Κατάλαβα ότι υπάρχουν προτεραιότητες και η βασική μου είναι πλέον όταν χτυπάει το τηλέφωνο, να μην αισθάνομαι απειλή.
Και καμιά φορά ξερεις, αυτό που καταλαβαίνεις είναι και το πιο δύσκολο, γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με την ευθύνη να επιλέξεις ποιος άνθρωπος θέλεις να είσαι, με ποιους ανθρώπους θέλεις να είσαι και εκεί οφείλεις να πράξεις.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου