~Όταν η κοινωνία μετρά την αξία με τίτλους, χρήματα, γάμους, logos, likes και ξεχνά την ουσία.
Υπάρχει μια αόρατη λίστα στη σύγχρονη κοινωνία.
Μια λίστα που δεν γράφεται πουθενά, αλλά όλοι τη γνωρίζουν, σαν αυτή του σούπερ μάρκετ που καταγράφεις τι πρέπει να ψωνίσεις. Ακολούθως έχει δημιουργηθεί και η έτερη λίστα, αυτή για την οποία γράφω σήμερα:
Λίστα τεκμηρίων σοβαρότητας✓
είσαι σε σχέση → σοβαρός✓
παντρεύτηκες → πιο σοβαρός✓
έκανες παιδιά → ολοκληρωμένος✓
έχεις πτυχίο → καταξιωμένος✓
βγάζεις χρήματα → επιτυχημένος✓
δηλώνεις πίστη → ηθικός✓
Τεκμήρια. Όλα παραταγμένα στη σειρά.
Λες και χρειάζεται ο άνθρωπος αποδείξεις για να αποκτήσει υπόσταση.
Κάπου εκεί βέβαια αρχίζει και η μεγάλη παρεξήγηση.
Γιατί τίποτα από τα παραπάνω δεν εγγυάται ούτε συναισθηματική ωριμότητα, ούτε ανάληψη και αίσθημα ευθύνης, ούτε ενσυναίσθηση και φυσικά ούτε αυτογνωσία.
Μπορείς να τα έχεις όλα όσα περιλαμβάνει η παραπάνω λίστα και να μην μπορείς να διαχειριστείς ούτε καν τον εαυτό σου, τις επιθυμίες και τις επιλογές σου.
Η κοινωνία, όμως, αγαπά τα “αποδεικτικά”. Και οι άνθρωποι αγαπούν να ανταποκρίνονται σε προσδοκίες για να μπορούν να φαίνονται σωστοί.
Είναι εύκολα αυτά τα αποδεικτικά, είναι ορατά, είναι δημόσια, είναι μετρήσιμα.
Η ουσία όμως των πραγμάτων δεν είναι.
Και όπως σε όλα, έτσι και στη μόδα, αυτή η ανάγκη για απόδειξη βρίσκει τον πιο γρήγορο δρόμο έκφρασης που βεβαίως είναι το ρούχο.
Υπάρχει ένας ενδυματολογικός κώδικας που αναγνωρίζεται εύκολα.
Ένας κώδικας που δεν βασίζεται στην αισθητική,
αλλά στην επιβεβαίωση.
“Φοράω ακριβό, άρα αξίζω”.
“Φοράω brand, άρα ανήκω”.
Ας το πούμε με λίγη ειλικρίνεια ,και ναι, με λίγη ειρωνεία γιατί μου πάει:
Δεν είναι στυλ πουλάκι μου.
Είναι σήμανση. Από τις μεγάλες.
Ρούχα γεμάτα logos, σαν ταμπέλες που σε οδηγούν στον κέντρο της πόλης.
Συνδυασμοί χωρίς συνοχή.
Επιλογές που δεν εχουν μεταξύ τους κανένα διάλογο. Όχι γιατί δεν υπάρχει χρήμα, αλλά γιατί δεν υπάρχει σχέση με το νόημα ή ακόμα καλύτερα ντυνόμαστε χωρίς να χρειάζεται να αποδώσουμε κανένα νόημα.
Και κάπου εκεί γεννιέται το εξής, μια προσπάθεια να “ντυθεί” ένα ελλιπές μέσα με ένα δυνατό έξω.
Δεν είναι το ακριβό που ενοχλεί. Μπορείς να καταναλώσεις ότι επιθυμείς.
Είναι η αλαζονεία χωρίς βάθος, το να πιστεύεις ότι εφόσον μπορείς να καταναλώσεις κάτι,τότε αυτό είναι για εσένα.
Η επίδειξη χωρίς την κατανόηση του πώς φέρεσαι και του τι φέρεις πάνω σου και πάνω από όλα γιατί το φέρεις
Η βεβαιότητα χωρίς επεξεργασία, ότι είμαστε όλοι για όλα και πως όλα είναι για εμάς.
Γιατί τελικά, αυτό που φοβίζει δεν είναι το λάθος.
Είναι η άγνοια που δεν γνωρίζει ότι είναι άγνοια.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τη μόδα.
Αφορά τον τρόπο που υπάρχουμε και τον τρόπο που σχετιζόμαστε.
Τον τρόπο που διεκδικούμε χώρο χωρίς να έχουμε χτίσει ουσιαστικό περιεχόμενο.
Η σοβαρότητα δεν αποδεικνύεται λοιπόν, κατακτάται. Και αυτο δεν φαίνεται απαραίτητα.
Όπως και το στυλ, γιατί το πραγματικό στυλ δεν χρειάζεται να φωνάζει, δεν χρειάζεται logos για να επιβεβαιωθεί.
Δεν χρειάζεται κοινό για να υπάρξει.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι που μας ενοχλεί τόσο βαθιά, όχι ότι οι άνθρωποι “παριστάνουν”.
Αλλά ότι το σύστημα τους έχει πείσει πως αυτό και μονο αρκεί.
Η γιαγιά μου, Σοφία, που συχνά πυκνά αναφέρω, έλεγε, "Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.". Και αυτό το μεταφράζω ως εξής, ότι δεν είναι αυθεντικό στο τέλος δεν αντέχει.
Αγκαλιαστε τις πραγματικές σας ανάγκες και επιθυμίες, έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και κοιτάξτε τη ζωή στα μάτια ακριβώς όπως είστε στο τώρα.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου