~Ξεκινώ με το βασικό ερώτημα: πότε το “λίγο” γίνεται αρκετό; Πότε το απλό, γίνεται εντυπωσιακό;
Η ιστορία της μόδας είναι γεμάτη από υπέροχα, απλά και φανταχτερά, ρούχα. Κάποια μαξιμαλιστικά κάποια μίνιμαλ, όλα εντυπωσιακά με διαφορετικό τρόπο.
Μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν όμως να αλλάξουν πραγματικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την κομψότητα.
Το little black dress είναι ένα από αυτά τα ρούχα.
Το 1926, η Coco Chanel παρουσίασε ένα φόρεμα που φαινομενικά δεν είχε τίποτα το επαναστατικό.
Μαύρο. Απλό. Καθαρό.
Στην πραγματικότητα όμως, άλλαξε τα πάντα.
Πριν από αυτό, το μαύρο δεν ήταν επιλογή κομψότητας.
Ήταν χρώμα πένθους, περιορισμού και κοινωνικής σύμβασης.
Η μόδα των αρχών του 20ού αιώνα ήταν περίπλοκη, ήταν εξαιρετικά δομημένη και ιδιαίτερα φορτωμένη.
Η θηλυκότητα εκφραζόταν μέσα από διακόσμηση, τον όγκο και την υπερβολή.
Το σώμα δεν ντυνόταν για να είναι ελεύθερο, ντυνόταν για να είναι “σωστό”, υπακούοντας στις κοινωνικές επιταγές. Βέβαια τα roaring 20's έκαναν την ανατροπή, αλλά αυτή είναι μια ξεχωριστή κουβέντα.
Το little black dress λοιπόν, ήρθε να αποδομήσει αυτή τη λογική της κοινωνικής ορθότητας.
Δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει.
Δε ζήτησε ορατότητα.
Δεν ζήτησε προσοχή.
Και ακριβώς γι’ αυτό, την απέκτησε.
Η Chanel δεν σχεδίασε απλώς ένα φόρεμα.
Δημιούργησε ένα ένδυμα που απελευθέρωσε τη γυναίκα από την ανάγκη της υπερπροσπάθειας.
Για πρώτη φορά, η κομψότητα δεν ήταν αποτέλεσμα πολυπλοκότητας.
Ήταν αποτέλεσμα μιας και μόνο επιλογής.
Το little black dress έγινε σύμβολο μιας νέας γυναίκας που δεν χρειαζόταν να αποδείξει τίποτα μέσα από την υπερβολή.
Μιας γυναίκας που μπορούσε να σταθεί μέσα στην απλότητα και αυτό ήταν, στην εποχή του, ριζοσπαστικό.
Γιατί η απλότητα, όπως και πολλά άλλα ανάλογα με την εποχή που συμβαίνουν, δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είναι ξεκάθαρη θέση.
Εξήντα, εβδομήντα, σχεδόν εκατό χρόνια μετά, το little black dress παραμένει.
Αλλά το ερώτημα έχει αλλάξει.
Σήμερα δεν ζούμε σε μια εποχή έλλειψης επιλογών.
Ζούμε σε μια εποχή υπερπροσφοράς.
Όλα είναι διαθέσιμα. Όλα είναι ορατά. Όλα είναι “εφικτά”.
Και κάπου μέσα σε αυτή την υπερβολή, η απλότητα έχει χάσει τη δύναμή της.
Ή μήπως όχι;
Ίσως σήμερα το πραγματικά δύσκολο δεν είναι να εντυπωσιάσεις, αλλά να αφαιρέσεις.
Να επιλέξεις λιγότερα και να σταθείς χωρίς “θόρυβο”.
Σε έναν κόσμο που σου λέει διαρκώς “βάλε και αλλο”, το να πεις “αρκετά” ίσως είναι μια σύγχρονη μορφή αντίστασης.
Το little black dress δεν ήταν ποτέ απλώς ένα μαύρο φόρεμα.
Ήταν η στιγμή που η μόδα είπε: “Δεν χρειάζεσαι περισσότερα για να είσαι αρκετή.”
Και ίσως σήμερα, αυτή η φράση να είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι πόσα φοράς.
Είναι αν μπορείς να σταθείς μέσα σε αυτό που φοράς χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις και να σε εξηγήσεις.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου