~Ή όπως λέμε αλλιώς, αυτό που βλέπεις δεν είναι αυτό που νομίζεις...
Κάποιες φορές νιώθω λίγο άβολα όταν το λέω, σαν να χαλάω κάτι είναι, “Αυτό που βλέπετε στα social δεν είναι μόδα.” λέω στους σπουδαστές μου.
Και με κοιτάνε, όχι πάντα με αντίδραση αλλά με απορία, γιατί για αυτούς, αυτό είναι η μόδα.
Το Scroll, τα Outfits, τα Hauls.
Οι τάσεις που πρέπει να δοκιμάσεις και τα must-have κομμάτια, οι 3 τρόποι να φορέσεις κάτι, και κάπου εκεί, παίρνω μια μικρή ανάσα πριν συνεχίσω, αφού πρώτα θυμηθώ τη σούπερ Κατερίνα και μετέπειτα το cosmopolitan.
Πήρα την ανάσα μου όχι γιατί δεν ξέρω τι να πω, αλλά γιατί ξέρω ότι θα ακουστεί σκληρό.
Αλλά... Αυτό που βλέπετε δεν είναι μόδα. Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν είναι.
Είναι το εμπόριο της εικόνας της; Ναι.
Και όχι, δεν το λέω αφ’ υψηλού, δεν το απαξιώνω, το λέω με μια μικρή δόση λύπης.
Γιατί η μόδα, όταν τη ζήσεις από μέσα, δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που έχουμε για αυτή.
Η μόδα δεν ξεκινά από το "τι θα φορεθεί" έτσι γενικά και αδιευκρίνιστα.
Ξεκινά όμως από το "τι θέλω να πω", είτε σαν δημιουργός είτε σαν καταναλωτής.
Είναι ιδέα, είναι πρόθεση, είναι τρόπος ζωής.
Είναι μια ανάγκη να αποτυπώσεις κάτι που δεν λέγεται εύκολα με λόγια και για αυτό προσπαθεις να προκαλέσεις αντίδραση και συναίσθημα και όραμα.
Κάποιες φορές είναι άβολη και άλλες πάλι δεν είναι "ωραία" με την κλασική έννοια.
Κάποιες φορές ίσως δεν γίνεται κατανοητή, όμως και αυτό είναι μέρος της γοητείας που μας ασκεί.
Για να μην μείνουμε μόνο στη θεωρία, ακέψου μια από τις τελευταίες συλλογές του οίκου Maison Margiela.
Τα υφάσματα έμοιαζαν να λιώνουν σαν κεριά αναμμένα που στάζουν αργά πάνω στο ανθρώπινο σώμα. Είναι λες και κάτι δεν ολοκληρώθηκε ή διαλύεται μπροστά στα μάτια σου. Δεν είναι εικόνα που καταλαβαίνεις σε τρία δευτερόλεπτα, ούτε είναι "ωραία" με τον αναμενόμενο τρόπο.
Δεν είναι κάτι που θα σου πει "φόρεσέ με".
Τι κάνει όμως; Σε σταματάει. Σου λέει "κοίτα με".
Σε απορρίπτει ή σε μπερδεύει και μετά, αν μείνεις λίγο παραπάνω, αρχίζει να σου μιλάει, σου λέει μια ιστορία.
Η μόδα, όταν είναι πραγματική, δεν σου δίνεται ολόκληρη από την αρχή.
Δεν σου κάνει αυτή τη χάρη, θέλει χρόνο, θέλει παρατήρηση, θέλει αφοσίωση.
Θέλει μια μικρή υπομονή που δεν είναι καθόλου αυτονόητη και ίσως αυτό να είναι ένα από τα βασικά της γνωρίσματα, όχι η δυσκολία της αλλά το ότι δεν εξαντλείται στην πρώτη ματιά, όπως άλλωστε καμία πηγή δεν στερεύει στη μία σταγόνα.
Στα social ευτυχώς και δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν χωράει εύκολα, γιατί τα social δεν έχουν υπομονή, εχουν μόνο ρυθμό.
Όλα πρέπει να τα καταλάβεις σε τρία δευτερόλεπτα, πρέπει να αναγνωρίσεις άμεσα, πρέπει να σου αρέσει χωρίς να σε κουράσει, πρέπει να καταναλωσεις την πληροφορία γρήγορα.
Και έτσι, κάτι αλλάζει και η μόδα, σιγά σιγά, μεταφράζεται αε κάτι πιο εύκολο, ρηχό, επαναλαμβανόμενο και ασφαλές ακριβώς επειδή τα social δίνουν την ψευδαίσθηση του ρυθμού.
Outfit formulas.Trend cycles.Αναπαραγωγή. Και πάλι από την αρχή.
Κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, περνάμε από τη δημιουργία στην εκτέλεση, δεν ρωτάς πια, "τι με εκφράζει;", ρωτάς όμως "τι φοριέται;"
Αυτές είναι δύο διαφορετικές ερωτήσεις και έχουν διαφορετικές απαντήσεις γιατί έχουν διαφορετικό κέντρο.
Μου θυμίζει λίγο εκείνη την εκπομπή όταν ήμουν μικρή, το "μεγάλο παζάρι" νομίζω το έλεγαν γιατί αισθανομαι ότι έχει την ίδια ενέργεια.
Ένταση. Επανάληψη. Προσφορά. Και πάλι όλο σε επανάληψη.
Έτσι και με το ρούχο,"Πάρτο τώρα.", "Δες το εδώ.", "Φόρεσέ το έτσι."
Δεν υπάρχει σιωπή για να υπάρχει κατανόηση.Δεν υπάρχει απόσταση για να υπάρξει παρατήρηση.
Δεν υπάρχει χώρος και η μόδα χρειάζεται χώρο.
Χρειάζεται να τη δεις, να τη διαβάσεις, να την απορρίψεις, να επιστρέψεις, να τη σκεφτείς ξανά.
Κάποτε, για να τη συναντήσεις, έπρεπε να πας προς αυτήν αγοραζοντας ένα περιοδικό.
Επένδυες τα χρήματα σου και το χρόνο σου, έπρεπε να καθίσεις και να χαθείς μέσα στο περιοδικό. Αφοσιωνόσουν.
Σήμερα, έρχεται εκείνη σε εσένα χωρίς να σε ρωτήσει με κάθε τρόπο σε κάθε τόπο.
Και όταν κάτι δεν το επιλέγεις, τότε δεν δημιουργείς σχέση μαζί του, απλά το καταναλώνεις.
Εδώ είναι το σημείο που γίνεται λίγο πιο προσωπικό γιατί, ναι,υπάρχει ένα κομμάτι μου, που είναι ακόμα ρομαντικό, πιστεύει στη στιγμή που ένα ρούχο λέει κάτι χωρίς να φωνάζει και πιστεύει στην εικόνα που σταματά το χρόνο.
Όπως επίσης πιστεύω ότι η αισθητική δεν είναι κάτι που πιάνουμε αμέσως.
Ταυτόχρονα,υπάρχει και το άλλο κομμάτι, αυτό που έχει δει backstage, που έχει δει πωλήσεις, που έχει δει πώς λειτουργεί η αγορά.
Και αυτό το κομμάτι δυστυχώς ξέρει πως αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι αθώο, είναι όμως καλά σχεδιασμένο ώστε να πουλήσει, για να επαναληφθεί και να αναγνωριστεί.
Κάπου εκεί, πρέπει να κάνουμε μια μικρή διάκριση.
Η μόδα είναι δημιουργία.
Τα social είναι αναπαραγωγή.
Ανάμεσα στα δύο, υπάρχει μια απόσταση,οχι απαγορευτική αλλά σίγουρα υπαρκτή και ικανή να ξεδιαλύνει το μπέρδεμα.
Είναι σημαντικό λοιπόν να ξέρεις πού βρίσκεσαι είτε είσαι καταναλωτής είτε είσαι δημιουργός είτε πωλητής.
Γιατί μπορείς να απολαύσεις τα social, μπορείς να δεις, να εμπνευστείς, να παίξεις αλλά αν θέλεις να καταλάβεις τη μόδα, θα πρέπει κάποια στιγμή να βγεις από το scroll και να σταθείς να παρατηρήσεις και να μελετήσεις, τον κόσμο, την κοινωνία, τον εαυτό, την ανάγκη.
Και τότε πρέπει να ρωτήσεις κάτι πολύ δύσκολο "Τι θέλω να πω;"
Εκεί λοιπόν, κάπου πολύ ήσυχα, αρχίζει πραγματικά η μόδα.
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου