Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σημειώσεις μιας εκπαιδεύτριας μόδας/ τι σημαίνει Luxury;

 ~Με μεγάλη κούραση ξεκινάει αυτό το κείμενο απόψε, μιας και είναι μια ώρα δύσκολη.

Κοντεύει δέκα το βράδυ και εγώ νυστάζω από τις έξι το απόγευμα ήδη, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Η κούραση μου βέβαια δεν έχει μόνο σωματικό υπόβαθρο. Δηλώνω νοητικά κουρασμένη και έχω πραγματικά, ουσιαστικά βαρεθεί να αντικρίζω παντού τη λέξη Luxury.

Ξέρεις τι σημαίνει αυτή η λέξη; Ξέρεις ότι υπάρχουν συγκεκριμένες προδιαγραφές για να μπορείς να τη χρησιμοποιείς για μια υπηρεσία ή ένα προϊόν;

Πάμε να δούμε λοιπόν, τι σημαίνει και τι χρειάζεται.

•Luxury σημαίνει:

~Άψογη κατασκευή.

Τεχνικές που απαιτούν χρόνο & εξειδίκευση.

Συχνά χειροποίητα στοιχεία.

~Σπάνια ή υψηλής ποιότητας υλικά.

Φυσικά υφάσματα (cashmere, silk, υψηλής ποιότητας δέρμα).

Ανθεκτικότητα στον χρόνο.

~Περιορισμένη παραγωγή.

Μεγάλος χρόνος κατασκευής.

Δύσκολη πρόσβαση.

~Brand με που έχει κάτι να πει. Αφήγηση δηλαδή, το επονομαζόμενο storytelling.

Συνέχεια και συνέπεια στο χρόνο.

~Ξεκάθαρη αισθητική.

Συνοχή σε συλλογές.

Αναγνωρισιμότητα χωρίς logo.

~Η υψηλή τιμή:

είναι απλά φίλτρο,

δημιουργεί επιθυμία κατοχής για την επιβεβαίωση οικονομικού status,

χτίζει perceived value,

~Luxury είναι το πώς σε κάνει να νιώθεις από το Packaging,  την εξυπηρέτηση και τη συνολική αγoραστική εμπειρία.

~Ένα luxury brand δεν “πέφτει” σε ποιότητα, δεν κυνηγά trends απεγνωσμένα, διατηρεί την ταυτότητα του.

Luxury σημαίνει:

✔ εξαιρετική ποιότητα

✔ σπανιότητα

✔ ισχυρή ταυτότητα

✔ συναισθηματική & συμβολική αξία

✔ εμπειρία, όχι απλά προϊόν

Αυτά έχει βγάλει μαλλιά (κασμιρένια) η γλώσσα μου να τα επαναλαμβάνει εντός και εκτός αίθουσας, σε παλιούς και νέους μαθητές. Σε φίλου και επαγγελματίες και συνεργάτες.

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Το Πάσχα στο Σαμακώβ•

~Ή αλλιώς, οι τόποι που μας έφτιαξαν πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε Δεν ξέρω αν αγαπώ το Πάσχα για αυτό που είναι. Ή για αυτό που κουβαλάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ίσως, στην πιο ιδιαίτερη γειτονιά της Ξάνθης, το ένδοξο Σαμακώβ. Από πολύ νωρίς ήξερα πού ακριβώς στέκομαι στο θέμα Θεός και πού στο θέμα θρησκεία. Το ανθρώπινο κομμάτι των παραπάνω δεν με απασχόλησε ποτέ πέρα από ελάχιστες φορές που είχα την τεράστια τύχη να συνομιλήσω με φωτισμένους ανθρώπους ή αδιανόητα αγαθούς και καλόκαρδους. Πάμε παρακάτω μιας και στο θέμα Θεός δεν επιθυμώ να πλατιαζω, κρίνω μικρή την ανθρώπινη αντίληψη για να συλλάβει την έννοια αυτή. Το Πάσχα δεν το έζησα σαν έννοια. Το έζησα σαν εμπειρία. Μεγάλωσα όμορφα σε μια μονοκατοικία σε ένα μεγάλο οικόπεδο με αμυγδαλιές, πασχαλιές και ένα σωρό άλλα δέντρα και φυτά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ήταν οι τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, της Σοφίας. Κατακόκκινες. Το θυμάμαι σαν να ήταν μια στιγμή πριν, οι συγκλονιστικές αυτές κόκκινες τριανταφυλλιές τη...