~Υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από την απερισκεψία της νιότης και όσο μεγαλώνω το διακρίνω καλύτερα. Υπάρχει η βεβαιότητα των "ώριμων" και είναι δολοφονική.
Με αφορμή τον θάνατο της νεαρής, ξεχύθηκε πάλι εκείνο το γνώριμο κύμα. Οι σωστοί, οι καθαροί, οι συνετοί, οι "εγώ δεν θα το έκανα ποτέ", άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας.
Και κάπου εκεί, αυτό το κορίτσι (όπως και πολλά άλλα) πεθαίνει δεύτερη φορά.
Όχι στην πλατεία, αλλά σε στόματα.
Ας το πούμε καθαρά επιτέλους, δεν πέθανε επειδή "έκανε κακές επιλογές".
Πέθανε γιατί τρεις ενήλικοι άνδρες την εγκατέλειψαν για να μην έχουν εμπλοκή.
Την είδαν να καταρρέει, την μετέφεραν, την άφησαν και έφυγαν. Είχαν πλήρη διαύγεια να καθαρίσουν το χώρο, όμως όχι να την μεταφέρουν στα επείγοντα.
Δεν την πήγαν στο νοσοκομείο, ούτε κάλεσαν βοήθεια, δεν έμειναν και αυτό φυσικά δεν είναι "πανικός", ούτε είναι "λάθος στιγμής".
Είναι απόφαση και στάση ζωής. Είναι ένας χαρακτήρας που λέει "δεν με νοιάζει" και "ας πρόσεχε".
Και αυτή η απόφαση έχει φύλο, έχει δομή, έχει ρίζες, υπάρχει σαν σύστημα.
Γιατί ναι, έχει σημασία να ειπωθεί, αυτό είναι και ζήτημα πατριαρχίας και όχι με τη ρηχή, συνθηματική έννοια που συζητείται σε πηγαδάκια.
Αλλά με την ουσιαστικη, την καθημερινή, την πρακτική.
Η πατριαρχία δεν είναι μόνο η βία αλλά είναι και η απουσία της ευθύνης.
Είναι η βαθιά ριζωμένη, σχεδόν αυτονόητη πεποίθηση ότι το γυναικείο σώμα είναι ένας χώρος χρήσης, η γυναικεία παρουσία είναι αναλώσιμη και όταν τα πράγματα "στραβώσουν", το βάρος πέφτει πάνω της.
Γιατί αυτό βλέπουμε ξανά και ξανά, όταν μια γυναίκα κινδυνεύει και η κοινωνία δεν ρωτά ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ.
Ρωτά όμως τα σοκαριστικά, "Γιατί πήγε;", "Γιατί ήπιε;", "Γιατί εμπιστεύτηκε;".
Εδώ έρχεται όμως η αλήθεια που δεν βολεύει κανέναν, μα κανέναν.
Όλοι έχουμε υπάρξει αυτό το κορίτσι. Όλοι.
Με άλλους τρόπους, σε άλλες στιγμές, με άλλες δόσεις ρίσκου, με άλλες επιλογές, με τις δικές μας επιπολαιότητες.
Μπήκαμε σε λάθος αυτοκίνητα; Μπήκαμε.
Εμπιστευτήκαμε λάθος ανθρώπους; Ναι.
Ήπιαμε λίγο παραπάνω; Βεβαίως.
Δεν καταλάβαμε τον κίνδυνο; Φυσικά όχι.
Τον καταλάβαμε αργά; Ναι.
Και ζούμε.
Όχι επειδή ήμασταν πιο έξυπνοι, αλλά από σύμπτωση, επειδή, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ήμασταν πιο τυχεροί.
Η νεότητα δεν είναι λογική, είναι παρόρμηση. Είναι η ανάγκη να ανήκεις, η ανάγκη να δοκιμάσεις, να ξεφύγεις, να πιστέψεις ότι σε μένα δεν θα συμβεί.
Και όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο,η ωριμότητα δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση με την οποία γεννιεσαι και σε ακολουθεί πάντα.
Ανά συνθήκη υποχωρεί και παρακάμπτεται, είτε από την επιθυμία, είτε από την πίεση ή και από την ανάγκη.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου οι νέοι δεν θα κάνουν λάθη.
Αυτός ο κόσμος δεν υπήρξε ποτέ και ούτε θα υπάρξει και αλίμονο αν δεν γίνουν λάθη
Το ζήτημα είναι να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου όταν κάποιος καταρρέει, δεν τον εγκαταλείπεις, δεν τον "ξεφορτώνεσαι".
Δεν προστατεύεις τον εαυτό σου εις βάρος της ζωής του άλλου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το μόνο που μετράει. Δεν την σκότωσε ούτε η νύχτα, ούτε η επιλογή, ούτε η αφέλεια.
Την σκότωσε η έλλειψη ευθύνης.
Και μετά φυσικά, σαν κερασάκι στην τούρτα, ήρθε η κοινωνία να ολοκληρώσει το έργο και έτσι να την κάνει παράδειγμα προς αποφυγή, αντί όλο αυτό το συμβάν να γίνει κραυγή αφύπνισης.
Αν έχουμε ανάγκη από κάτι, είναι περισσότερη ηθική, από αυτήν όμως που σε κάνει περισσότερο άνθρωπο και όχι θηρίο.
Και λίγη σιωπή παρακαλώ,από εκείνους που ηθικολόγοι γιατί έζησαν την τέλεια ζωή και μεγάλωσαν τα τέλεια παιδιά.
Η λάθος πλευρά της τύχης υπάρχει δυστυχώς, αλίμονο αν βρεθείς εκεί.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή και άβολη, από τύχη ζούμε, όχι από ωριμότητα.
Και από ευθύνη των άλλων ή από την απουσία της,
πεθαίνουμε.
Δεν ξέρω και απαντήστε μου αν θέλετε, γιατί παρατηρώ μια έξαρση της λεκτικής και σωματικής βίας στην Ελλάδα αυτά τα τελευταία χρόνια.
Τι μας συμβαίνει; Ήμασταν πάντα έτσι ή τώρα, στα πίσω πίσω, βγάζουμε χολή και η ψυχή μας είναι μαύρη;
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου