~Έχω μια σκέψη και όταν αυτό συμβαίνει, δεν μπορώ να κρατηθώ. Πρέπει να διατυπώσω το ερώτημα. Ποια είναι τα σύγχρονα "ευαγγέλια" στα οποία υπακούμε;
~Τα νέα ευαγγέλια και το “κατά το feed”.
Ή αλλιώς, τι πιστεύουμε όταν δεν ξέρουμε ότι πιστεύουμε.
Πλησιάζει Πάσχα.
Μια περίοδος που, θέλοντας και μη, με φέρνει αντιμέτωπο με έννοιες λίγο πιο βαριές από το καθημερινό scrolling. Πίστη, θυσία, ανάσταση. Λέξεις που κάποτε είχαν βάρος.
Τώρα… εξαρτάται ποιος και γιατί τα βάζει στο στόμα του.
Σκέφτομαι συχνά, αν γράφονταν σήμερα τα ευαγγέλια, πώς θα ξεκινούσαν.
Όχι θεολογικά. Ανθρώπινα.
Γιατί τα ευαγγέλια, πριν γίνουν ιερά κείμενα, ήταν κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο ταυτόχρονα, ήταν μια αφήγηση.
Ήταν ο τρόπος που είχε εκείνη η εποχή να εξηγήσει τον εαυτό της.
Να βάλει τάξη στο χάος.
Να βρει το νόημα, να το αποδείξει και να καταφέρει να το ομολογήσει σε μια φράση, “Αυτό έχει νόημα, το πιστεύω”.
Και κάπου εκεί έρχεται η άβολη ερώτηση.
Σήμερα, ποιος γράφει για το σύγχρονο νόημα; Ποιο είναι αυτό;
Γιατί αν είμαστε ειλικρινείς, δεν ζούμε σε εποχή χωρίς “ευαγγέλια”.
Ζούμε σε εποχή με πάρα πολλά.
Απλώς δεν τα ονομάζουμε έτσι.
Μπορεί να μην είναι βιβλία.
Δεν είναι ίσως ούτε λόγοι.
Δεν είναι καν μια σταθερά.
Αλλά αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ, είναι το feed σου.
Είναι αυτό που βλέπεις κάθε μέρα, χωρίς να το επιλέγεις πλήρως.
Αυτό που επαναλαμβάνεται τόσες φορές μέχρι να γίνει οικείο.
Αυτό που, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζει να μοιάζει αληθινό και αλλάζει το ρεαλισμό σου.
Κάποτε λέγαμε, “Κατά τας γραφάς.”
Σήμερα λέμε,( χωρίς να το παραδεχτούμε),“Κατά αυτό που βλέπω.”
Και ακόμα πιο αθόρυβα, “Κατά αυτό που λειτουργεί για εμάς.”
Γιατί η αλήθεια σήμερα δεν χρειάζεται να είναι σωστή ή αντικειμενική.
Χρειάζεται μόνο να είναι ορατή.
Και αυτό αλλάζει τη σημασία στα πάντα.
Δηλαδή δεν πιστεύουμε επειδή κάτι είναι ιερό, πιστεύουμε επειδή κάτι είναι παντού.
Δεν ακολουθούμε επειδή εμπιστευόμαστε, ακολουθούμε επειδή αναγνωρίζουμε.
Και μέσα σε όλο αυτό, γεννιέται μια καινούργια μορφή πίστης, όχι σε κάτι ανώτερο, πνευματικό, άπιαστο.
Αλλά σε κάτι επαναλαμβανόμενο, γνώριμο, που δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για να το φτάσουμε.
Scroll. Like. Save. Repeat.
Μικρές, καθημερινές “προσευχές” χωρίς συνειδητότητα.
Και δεν το λέω με ειρωνεία. Το λέω με ρεαλισμό.
Γιατί ο άνθρωπος πάντα είχε ανάγκη να πιστεύει σε κάτι, απλώς αλλάζει το αντικείμενο της πίστης.
Κάποτε η υπόσχεση ήταν, “Πίστεψε και θα σωθείς.”
Σήμερα είναι, “Δείξου και θα υπάρξεις.”
Και κάπου εδώ γίνεται πιο επικίνδυνο σημείο.
Γιατί νομίζεις ότι επιλέγεις, ότι εκφράζεσαι, ότι είσαι εσύ.
Αλλά πολλές φορές είσαι απλώς μια πολύ καλή εκδοχή αυτού που βλέπεις.
Προσαρμοσμένη. Βελτιωμένη. Φιλτραρισμένη.
Κατά το feed. Αυτό είναι το ευαγγέλιο σου σήμερα.
Και αν αυτό σου φαίνεται υπερβολικό, σκέψου το αλλιώς.
Πόσα από αυτά που επιθυμείς είναι πραγματικά δικά σου;
Και πόσα σου έγιναν αρεστά επειδή τα είδες αρκετές φορές;
Δεν είναι κατηγορία, είναι απλά μια παρατήρηση.
Γιατί μέσα σε αυτή τη νέα “πίστη”, υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο και είναι η ανάγκη να ανήκουμε.
Να καταλάβουμε τον κόσμο και να μας καταλάβει και αυτός.
Να νιώσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
Η αγορά το ξέρει.
Οι πλατφόρμες το ξέρουν.
Το σύστημα το ξέρει.
Και σου λέει, “Έλα, θα σου δώσω κάτι να πιστέψεις.”
Όχι κάτι μεγάλο αλλά κάτι καθημερινό.
Κάτι που μοιάζει με εσένα και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να διαβάζεις τα νέα ευαγγέλια σου.
Κάθε μέρα.
Χωρίς να τα αμφισβητείς ιδιαίτερα, χωρίς να τα ονομάζεις.
Και εδώ είναι που το Πάσχα γίνεται ξαφνικά πιο επίκαιρο απ’ όσο νομίζουμε.
Γιατί αν κάτι έχει αξία σε αυτή την περίοδο, δεν είναι μόνο η παράδοση.
Είναι η παύση.
Η σιωπή ανάμεσα στους θορύβους.
Η στιγμή που δεν καταναλώνεις, δεν συγκρίνεσαι, δεν αποδεικνύεις.
Απλώς είσαι, υπάρχεις σαν εαυτός.
Και εκεί, για λίγα λεπτά, ή για λίγες ώρες αν είσαι τυχερός, μπορεί να συμβεί κάτι μικρό αλλά ουσιαστικό.
Να "ακούσεις" βαθιά μέσα σου, τι πραγματικά πιστεύεις.
Όχι τι βλέπεις.
Όχι τι “δουλεύει”.
Όχι τι περιμένουν από εσένα.
Αλλά τι έχει πραγματικά νόημα για εσένα.
Και αυτό είναι το πιο σύγχρονο είδος “ανάστασης”.
Όχι κάτι δραματικό ούτε κάτι θεαματικό.
Αλλά μια επιστροφή στον εαυτό, στην επίγνωση, στην επιλογή και ίσως σε κάτι πάνω και πέρα από το ατομικό και το ανθρώπινο.
Γιατί τελικά, το θέμα δεν είναι να απορρίψεις τα νέα ευαγγέλια.
Δεν γίνεται, ζεις μέσα σε αυτά ήδη πολλά χρόνια και θα συνεχίσεις.
Το θέμα είναι να ξέρεις ότι τα διαβάζεις.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, σε stories, σε εικόνες, σε απόψεις που αλλάζουν κάθε τρεις μέρες, να φροντίσεις να κρατήσεις κάτι δικό σου, κάτι πολύ προσωπικό.
Κάτι που δεν χρειάζεται επιβεβαίωση.
Κάτι που δεν χρειάζεται κοινό.
Κάτι που δεν αλλάζει επειδή δεν έχει reach.
Και ίσως τότε, το “κατά τας γραφάς” να πάρει μια άλλη μορφή, πιο ήσυχη, πιο προσωπική.
Κάτι σαν, “Κατά αυτό που επέλεξα να κρατήσω και να ζήσω.”
Και αυτό, για την εποχή που ζούμε, είναι υπεραρκετό, βλέπεις η Ανάσταση θέλει αντίσταση.
Την καλημέρα μου.
Και καλή Ανάσταση,όπως κι αν τη μεταφράζεις.
Να αγαπιέστε!
X CivilA
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου